ก็กำลังกระวนกระวายใจราวกับมดบนกระทะร้อนอย่างไรอย่างนั้น “ท่านมู่ เรื่องนี้พวกเราจะจัดการเช่นไรดีขอรับ?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จัดการไม่ไหว ก็เอายาลูกกลอนมาทุบ! อย่างไรก็ไม่มีวันขาดแคลนยาลูกกลอนหรอก!”
“นะ…นั่นเป็นไปไม่ได้ งานประมูลเมื่อหลวงก็มีกฎของงานประมูลเมื่อหลวง ข้าเกรงว่าพวกเขาคงจะไม่อาจ…”
ปัง ปัง ปัง! เจ้าเมืองโม่เชวี่ยยังไม่ทันที่จะพูดจบ ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาเสียแล้ว
มาแล้ว จบเห่แน่!
แต่ทว่ามู่เฉียนซีและหวงจิ่วเยี่ยนั้นสงบนิ่งมาก อย่างไรเสียทุกปัญหาก็มีทางแก้ไขเสมอ!
ผู้ดูแลของงานประมูลในเมืองหลวงแห่งแคว้นหงส์นิล มาส่งสินค้าที่ประมูลไว้ด้วยตนเอง
ทันทีที่มองเห็นชายสวมชุดคลุมสีดำและสวมหน้ากากที่น่าหวาดกลัวคนหนึ่ง บนใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มที่ประจบสอพลอขึ้นมาทันที พลางกล่าวว่า “อันที่จริงแล้วต้องขออภัยที่ข้าทำงานได้บกพร่อง ฝ่าบาทเสด็จมา ข้าน้อยก็เพิ่งจะมารู้เอาป่านนี้ ไม่คาดคิดเลยว่าจะให้ฝ่าบาทมาอยู่ในห้องส่วนตัวที่โกโรโสเช่นนี้ได้”
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยตะลึงงัน โกโรโส เมื่อเทียบกับข้างล่างแล้ว นี่มันก็หรูหรามากแล้วนะ
จิ่วเยี่ยใช้สายตาเย็นยะเยือกมองไปที่เขาพลางกล่าวว่า “ไปเอาของมา!”
“พ่ะ
