ียนซีกล่าวว่า “ข้าประมูลของมาโดยที่ไม่จ่ายเงิน คงจะไม่ถือว่าเป็นภัยพิบัติถาโถมเข้ามาหรอกใช่หรือไม่?”
“นี่ยังไม่นับอีกหรือ? เจ้าช่างเป็นลูกวัวเพิ่งเกิดใหม่ที่ไม่กลัวเสือเสียจริง ทั่วทั้งเผ่าหงส์ต่างก็รู้ดีว่าไม่อาจผิดใจกับโรงประมูลหวางเฉิงได้! เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังเขา ก็คือคนโปรดของท่านเทพราชา”
“แต่ทว่า คนก็กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว ก็ไม่มีทางเลือก”
ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “แม่นางมู่ หากว่าเจ้าให้เสี่ยวโม่โม่มาเป็นลูกสาวบุญธรรมของข้า ข้าจะช่วยเจ้าจัดการหนี้ก้อนใหญ่นี้ให้เอง! เจ้าคิดว่าเป็นเช่นไร”
“ข้ารู้สึกว่าขวงจวิ้นอ๋องไม่เหมาะสมที่จะให้เสี่ยวโม่โม่เป็นลูกสาวบุญธรรม เช่นนั้นช่างมันไปเสียเถอะ!”
“จะ…เจ้ายังจะดึงดันจนถึงตอนนี้อีกหรือ! ไม่มีข้าคอยแก้ปัญหาให้ คนของโรงประมูลหวางเฉิงไม่อาจปล่อยเจ้าไปแน่นอน” ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ถึงจะเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจเอาเสี่ยวโม่โม่ไปขายเเพื่อเงินได้หรอก! เชิญขวงจวิ้นอ๋องกลับไปเสียเถอะ”
ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวอย่างจริงใจเป็นอย่างมาก “นี่จะถือว่าขายได้อย่างไร? นี่ข้าต้องการที่จะช่วยเหลือเจ้าจัดการปัญหาด้วยใจจริง และยังชอบเสี่ยวโม่โม่ด้วยความจริงใจอีกด้วย”
เจ้าเมือง
