ง ให้ผู้ชายเผ่าหงส์เพลิงเหล่านี้ต้องมาโชคร้ายแทนนางเสียแล้ว!
จิ่วเยี่ยอุ้มนางขึ้นมา แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นซีบอกมาหน่อย เหตุใดข้าจะต้องแก้แค้นให้เจ้าด้วย?”
มู่เฉียนซีคล้องคอของเขาเอาไว้ จากนั้นจึงโน้มเข้าไปใกล้หูของเขา “เช่นนั้นหากบอกว่า เจ้าก็คือข้า ทั้งตัวของเจ้าต่างก็เป็นของข้า ไม่แก้แค้นให้ข้า แล้วเจ้าคิดจะไปแก้แค้นให้ผู้ใดกัน?”
ความเร่าร้อนที่กำลังพ่นอยู่ข้างหูของหวงจิ่วเยี่ย ความโหยหาที่ยาวนานเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงคำพูดที่แสนชาญฉลาดน่าฟังที่ซีพูดให้ฟังเพียงไม่กี่คำจะสามารถทำให้เขาสงบลงได้
ทันทีที่มืออันเรียวบางขยับ ก็ได้ควบคุมศีรษะของมู่เฉียนซีเอาไว้ จากนั้นริมฝีปากที่เย็นยะเยือกก็ปกคลุมลงมาโดยตรง
“อื้อ!”
เหมือนเช่นลมฝนที่โหมพัดอย่างบ้าคลั่ง กวาดคูเมืองของมู่เฉียนซีไปอย่างไรอย่างนั้น และเมื่อสูญเสียคูเมืองไป ก็ทำได้เพียงแต่ต้องปล่อยให้ท่านราชาจิ่วเยี่ยกระทำความผิดอย่างกำเริบเสิบสานต่อไปเท่านั้น
หัวหน้าเผ่าหงส์เพลิงและคนอื่น ๆ ต่างก็ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ในเวลานี้พวกเขาต่างก็อกสั่นขวัญแขวน จนเหงื่อเย็นชุ่มอยู่เต็มหลัง
ฉื้อลั่วอวี่ก็ตะลึงงันไปเล็กน้อย นางไม่เคยเห็นชายที่มีพลังแข็งแกร่งมากเช่นนี้มาก
