มู่เฉียนซีไม่ได้ชายตามองพวกเขาเลยแม้แต่น้อย นางมองไปที่โม่ชิงอู่และกล่าวว่า “เสียเวลามามากแล้ว เราไปกันเถอะ!”
โม่ชิงอู่กล่าว “อืม! เรากลับแคว้นหงส์นิลกันเถอะ!”
มู่เฉียนซี โม่ชิงอู่และพวกกำลังจะจากไป ฉื้อลั่วอวี่กระโดดออกมาขวาง พลางกล่าวว่า “ไม่ได้! พวกเจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
“ฉื้อลั่วอวี่ เจ้าจะทำเกินไปแล้วกระมัง!” โม่ชิงอู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ยังไงก็ไปไม่ได้ ข้าสงสัยว่ามนุษย์ผู้นี้จะเอาสมบัติล้ำค่าของเผ่าหงส์ของพวกเราไป หากนางไม่ยอมเอาสมบัติล้ำค่าออกมา พวกเจ้าก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ฉื้อลั่วอวี่กล่าว
สำหรับสมบัติล้ำค่าของเผ่าหงส์นั้น อันที่จริงแล้วไม่ได้เป็นความลับอันใด โม่ชิงอู่เองก็รู้
การที่ขึ้นไปยังชั้นเก้าของหอหลอมอัสนีได้นั้น มีโอกาสมากที่จะได้รับสมบัติล้ำค่าของเผ่าหงส์
มู่เฉียนซีอยู่ชั้นเก้านานถึงเพียงนั้น นางต้องได้รับความดีความชอบอันใหญ่หลวงมากเป็นแน่ สถานะก็สูงขึ้นแน่นอน แถมยังมีโอกาสเป็นศิษย์สายตรงของท่านราชาเทพอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่มี ข้าไม่ได้รับสมบัติล้ำค่าอันใดของเผ่าหงส์”
ฉื้อเมิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดว่า “เจ้าบอกว่าไม่มีก็คือไม่มีอย่างนั้นเหรอ ข้าไม่เชื่อ!”
“ใช่! เ
