! พ่ายแพ้ไปแล้วยังกล้ามาท้าทายข้าอีก ข้าจะทำให้เจ้าได้สมความปรารถนาแน่”
ตูม!
ทั้งสองฝ่ายได้เริ่มต่อสู้กันอย่างดุเดือด และในตอนนี้โม่ชิงอู่ก็ไม่ได้อยู่นิ่งเฉยแล้ว
นางกล่าว “มู่เฉียนซี! บดบังกลิ่นอายตัวเองแล้วล่าถอยไป”
ต่อให้มู่เฉียนซีได้สมบัติล้ำค่าของเผ่าหงส์มาจริง ๆ ก็ไม่อาจให้ตกให้อยู่ในกำมือของเผ่าหงส์เพลิงได้ ต้องปกป้องมู่เฉียนซีกลับไปให้ได้ จากนั้นเอาสมบัติล้ำค่าของเผ่าหงส์นั้นมอบให้กับท่านพ่อบุญธรรม
“ขอรับ!”
คนของเผ่าหงส์นิลก็ลงมือแล้วเช่นกัน เพียงแต่ว่าพวกเขาไม่กี่คนรับมือกับเผ่าหงส์เพลิง ช่างห่างชั้นกันยิ่งนัก
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
มีเผ่าบางเผ่าที่ยังไม่จากไป และแน่นอนว่าพวกเขาไม่เข้าร่วมการต่อสู้นี้ แต่กลับดูและวิพากวิจารณ์อยู่ข้าง ๆ
“นึกไม่ถึงเลยว่าเผ่าหงส์นิลจะต่อสู้กับเผ่าหงส์เพลิง ช่างไม่ประเมินตนจริง ๆ”
“นั่นน่ะสิ! ช่างไม่ประเมินตนเอาเสียเลย เผ่าหงส์นิลจะเป็นคู่ต่อสู้ของเผ่าหงส์เพลิงได้อย่างไรกัน”
“เฮ้อ! เผ่าหงส์นิลน่าอนาถยิ่งนัก”
ทว่า เรื่องราวกลับเหนือความคาดหมายของพวกเขามาก
มู่เฉียนซีพุ่งตัวเข้าไปท่ามกลางการต่อสู้ ไม่ป้องกัน ไม่หลบหลีก อีกทั้งยังโจมตีไปอย่างดุเดือด
“มังกรวารีทำลาย
