้วหรือ!”
“ใช่แล้วล่ะ! หายไปจากชั้นที่เก้าแล้ว เช่นนั้นจะต้องตายแล้วอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซีสูญหายไปนานเกินไปแล้ว และมีคนจากอีกหลายเผ่าที่เริ่มแยกย้ายไปกันไปแล้ว
ไป๋ฉางกล่าวว่า “ชิงอู่ ไม่ต้องรอแล้ว พวกเราก็รีบกลับไปกันเถอะ! มู่เฉียนซีต้องตายไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย คงไม่อาจกลับมาได้อีกแล้ว น่าเสียดายที่หงส์นิลที่ครอบครองสายเลือดราชันย์ของพวกเจ้า ต้องได้รับความทุกข์ทรมานไปกับนางด้วย”
โม่ชิงอู่กระซิบกล่าวว่า “ขอรออีกสักหน่อย!”
มู่เฉียนซีผู้นี้มีจุดที่น่าสงสัยมากมายเกินไป และก็จะทำเรื่องอะไรก็ตามที่เกินกว่าความคาดหมายของทุกคนไปเสียทุกครั้ง
ไป๋ฉางกล่าวว่า “ชิงอู่ ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะยังไม่เลิกล้มความตั้งใจอีก”
ฉื้อเมิ่งกล่าวว่า “ลั่วอวี่ พวกเรากลับเผ่ากลับเถอะ!”
“ไม่! ข้าจะรออีกหน่อย!”
หายสาบสูญ ไม่ได้แปลว่าจะต้องตายเสมอไป บางทีไม่แน่ว่าอาจจะเข้าใกล้สมบัติของเผ่าหงส์แล้วก็ได้
“แล้วพวกท่านพ่อล่ะ?” ฉื้อลั่วอวี่กล่าวถาม
“ท่านหัวหน้าเผ่ากำลังเดินทางมาเจ้าค่ะ!”
แต่ทว่าในตอนนี้มู่เฉียนซีกำลังใช้ความพยายามอย่างมากในการใช้ยาที่ดีที่สุดกับตนเอง และบวกกับการที่ฝึกฝนร่างกายมาครั้งแล้วครั้งเล่า มันจึงทำให้ความสามารถใจกา
