ำนายตัดสินชะตา แต่เขากลับไม่คิดว่าจะต้องเจอดวงตาสีดำสนิทของเฝ่ยไป๋ลู่
นักพรตเต๋าฉีเหมินในสั่นกะทันหัน ดวงตากลับเห็นเป็นหมอกเทาอันพร่ามัว
เมื่อหมอกควันจางลง แล้วมองใบหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่ให้ละเอียดอีกครั้ง ก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีวี่แววของการถูกญาติทรมานหรือโดดเดี่ยว แต่กลับกลายเป็นว่า…
จุดอิ่นถางเปิดออก ทั้งยังมีลักษณะแบนและกลมราวกับกระจก ซึ่งเป็นสัญญาณแห่งโชคอันมหาศาล แล้วเขาก็ไม่สามารถดูมากไปกว่านั้นได้อีกแล้ว
นักพรตเฒ่าตกตะลึง คำพูดถัดมาติดอยู่ในลำคอ จนไม่สามารถพูดอะไรออกมาไปได้อีก
รูปร่างหน้าตาของคนคนหนึ่งจะสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้มากขนาดนี้ได้ยังไง
หรือว่าเขาจะดูผิด? หรือเฝ่ยไป๋ลู่จะใช้วิธีการพิเศษเพื่อปิดบังไว้?
แต่… แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ปกปิดดวงชะตาก็เหมือนกับการปิดบังวิถีแห่งสวรรค์ ไม่ใช่วิธีที่คนธรรมทั่วไปสามารถทำได้
ไม่มีทาง… เป็นไปไม่ได้!!!
[ถูกลิขิตให้อะไร ทำไมไม่พูดออกมาเล่า?]
[จากสีหน้าของท่านอาจารย์ เป็นไปได้ไหมว่าอนาคตของไป๋ลู่จะต้องตายอย่างน่าอนาถ ก็เลยไม่กล้าพูดออกมา]
[ยังจะมีอะไรให้พูดอีก เมื่อกี้ไปหามาในไป่ตู้ ดวงล้างผลาญญาติหกชั่วโคตร คนแบบนี้ปกติจะใช้ชีวิตได้ไม่ดีในวัยชรา]
เฝ่ยไป๋ลู่ให้เวลาเขาเพลิดเพลินไปกับความสนุกที่ผู้คนแสวงหาอีกสามนาที เพราะหลังจากนี้ไป เขาก็จะไม่ได้มีช่วงเวลาแบบนี้อีกแล้ว
ในที่สุดเวลานั้นก็มาถึงแล้ว!
“ถ้าคุณไม่พูด งั้นฉันขอพูดบ้างนะ”
“นักพรตเต๋าฉี
