ตรงไปห่อหุ้มนางเอาไว้ อะไรที่เรียกว่าเมื่อมีความสุขถึงขีดสุดก็ต้องพบเจอสิ่งที่เศร้าเสียใจน่ะหรือ? มันก็คือสิ่งนี้นี่แหละ!
ในสภาพแวดล้อมที่อันตรายในชั้นที่สี่ของหอหลอมอัสนียังอยากที่จะประจบสอพลออยู่อีก หากไม่ให้คัดนางออก แล้วจะให้ไปคัดใครออกกันล่ะ?
แต่ทว่า ความทุกข์ทรมานของฉื้อเมิ่งที่ได้รับในเวลานี้มันไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างการถูกคัดออก!
ท่ามกลางสายอัสนีนี้มีสีทองแฝงอยู่ด้วย มีสีทองอยู่ในสายฟ้า จะต้องเป็นอัสนีธาตุทองอย่างแน่นอน!
ทันใดนั้น ก็มีคมจากใบมีดจำนวนนับไม่ถ้วนฟาดฟันจนเกิดเป็นรอยแผลลึกและเห็นไปถึงกระดูกบนร่างกายของนาง
“อ๊าก! เจ็บมากเลย!”
“ท่านพี่หญิงลั่วอวี่ รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า ขะ…ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะตายแล้ว!”
“……”
ฉื้อเมิ่งร้องตะโกนขึ้นมาอย่างน่าเวทนามาก แต่ทว่าสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้ ฉื้อลั่วอวี่จะกล้าเข้าไปช่วยเหลือได้อย่างไร?
ครืน!
มีสายฟ้าฟาดเข้ามายังนางอีกครั้ง นางรีบร้อนหลบออกมา และถอยห่างฉื้อเมิ่งออกไปไกลมากขึ้น
รอจนกระทั่งสายฟ้าที่ห่อหุ้มบนร่างของฉื้อเมิ่งหายไป ก็ได้มีรอยเลือดกองใหญ่กองหนึ่งนองอยู่เต็มพื้น
ได้รับบาดแผลที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ถึงจะถูกเคลื่อนย้ายออกไป
