เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะขายมัน เจ้ายอมแพ้ไปเสียเถอะ!”
โม่ชิงอู่กล่าวว่า “ข้ามีของที่เจ้าต้องการหรือไม่? หากว่าข้ามีแล้วละก็ สามารถเอามาแลกได้หรือไม่?”
“ข้าขาดของอยู่สิ่งหนึ่ง นั่นก็คือเคล็ดวิชาระดับสูงที่เหมาะสมกับการฝึกฝนของเสี่ยวโม่โม่ เจ้ามีหรือไม่?”
โม่ชิงอู่กล่าวอย่างช่วยไม่ได้ “เคล็ดวิชาที่พ่อบุญธรรมเคยมอบให้ หากไม่มีที่เจ้าถูกใจแล้วละก็ เช่นนั้นข้าก็ไม่อาจมีได้”
นางกล่าวกับไป๋ฉางว่า “ไม่มีทางเลือก! ไป๋ฉางเจ้ายอมแพ้เสียเถิด! รอไปถึงหอหลอมอัสนีแล้ว บางทีอาจจะเจอของอย่างอื่นอีกก็ได้”
ไป๋ฉางไม่เต็มใจเท่าไรนัก และต้องการที่จะให้โม่ชิงอู่ร่วมมือในการไปแย่งมันมา
ถึงแม้ว่ามู่เฉียนซีจะมีเจ้าตัวเล็กที่มีสายเลือดราชันย์ตัวนั้นไว้ในครอบครองอยู่ แต่ก็กลัวว่าแม้พวกเขาจะร่วมมือกันก็ยังไม่อาจแย่งชิงมาได้
ไม่มีทางที่ในเวลานี้โม่ชิงอู่จะทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นภายในได้ นี่อาจจะทำให้เผ่าหงส์นิลกลายเป็นที่น่าขบขันไปได้
ไป๋ฉางจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีอย่างไม่พอใจ เพื่อที่จะไม่ให้เกิดเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น มู่เฉียนซีจึงได้ดูดซับพลังวิญญาณของไข่มุกวิญญาณอัสนีต่อหน้าต่อตาไป๋ฉางเสียเลย
ไป๋ฉางโกรธแค้นจนดวงตาทั้งคู่ของเขากลายเป็นสี
