าของขวงจวิ้นอ๋องเปล่งประกายวูบวาบ
เมื่อรู้ว่าขวงจวิ้นอ๋องได้เชิญมู่เฉียนซีให้ไปพบ เจ้าเมืองโม่เชวี่ยก็ได้แต่เป็นกังวลอยู่เสมอ
ในที่สุดก็รอจนมู่เฉียนซีกลับมาถึง เจ้าเมืองโม่เชวี่ยก็ถามขึ้นมาว่า “แม่นางมู่ ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ในตอนที่มู่เฉียนซีเดินเข้ามา นางก็กล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ไม่เป็นไร!”
“เช่นนั้นขวงจวิ้นอ๋อง…”
“มอบของขวัญในการพบกันให้กับเสี่ยวโม่โม่มาสองสามอย่าง ก็คือเคล็ดวิชาเหล่านี้ เดี๋ยวข้าจะไปเลือกสักหน่อย ไปดูว่าอันไหนเหมาะสมที่สุดที่จะให้เสี่ยวโม่โม่ไว้ฝึกฝน”
ในตอนนี้ มู่เฉียนซีไม่ได้มีอาการมึนเมาเลยแม้แต่นิดเดียว!
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยก็ตะลึงงันไปเช่นกัน ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นกังวลไปโดยเปล่าประโยชน์เสียแล้ว
ในขณะที่มองไปยังเคล็ดวิชาที่ล้ำค่าเหล่านั้น หัวใจของเจ้าเมืองโม่เชวี่ยก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
“ขวงจวิ้นอ๋องช่างใจกว้างเหลือเกิน!”
มู่เฉียนซีกล่าวพลางยิ้มเยาะ “เขาอยากจะให้เสี่ยวโม่โม่ของข้าไปเป็นบุตรสาวของเขา เช่นนั้นยังเรียกว่าใจกว้างได้อยู่หรือไม่?”
“อะไรนะ?” เจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าวอย่างตื่นตกใจ
ขวงจวิ้นอ๋องก็ไม่มีลูกหลานเช่นกัน และมีบุตรสาวบุญธรรมเพียงคนเดียว นั่นก็คือโม่ชิงอู่ผู้ที่อายุน้อย
