าไป๋ฉางจะโจมตีเจ้าตัวน้อยนั่น!”
“ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว! เจ้ามนุษย์ไป๋ฉางผู้นี้ทำเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“นั่นคือผู้ที่ครอบครองสายเลือดราชันย์ของหงส์นิล เขากล้าดีอย่างไร? กล้าได้อย่างไร?”
ความเคารพและยำเกรงต่อสายเลือดราชันย์ เป็นสัญชาตญาณของพวกเขา! ไม่ว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรก็ตาม สิ่งที่ฝังอยู่ในกระดูกดำ ก็ไม่อาจเปลี่ยนได้!
วิธีการของไป๋ฉาง ทำให้คนของเผ่าหงส์นิลทั้งหมดต่างเริ่มโกรธเคืองขึ้นมาแล้ว
น่ารังเกียจ! ช่างน่ารังเกียจเกินไปแล้ว!
แม้จะถือว่าเป็นผู้ผูกพันธสัญญาของนาง แต่โม่ชิงอู่ที่ใบหน้าซีดเผือดก็ตะโกนขึ้นมา “หยุดนะ!”
“เจ้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้!”
“ข้าคือเจ้านายของเจ้า และไม่ใช่เจ้าที่เป็นเจ้านายของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งข้า!”
ในขณะที่เขากำลังพุ่งเข้ามานั้น ก็มีแสงสีเงินสว่างวาบขึ้นมา
ฟึ่บ! ลำคอของเขาถูกเข็มเงินเล่มหนึ่งข่วนจนบาดเจ็บ!
อาวุธลับ!
ในเมื่อปากแผลไม่ใหญ่ ไป๋ฉางจึงไม่ได้สนใจนัก แต่ในช่วงอึดใจต่อมา…
พรวด! พรวด! พรวด!
ไป๋ฉางกระอักเลือดออกมาถึงสามครั้ง โดยที่เลือดเปลี่ยนจากสีขาวกลายเป็นสีม่วง
ไป๋ฉางจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีอย่างตื่นตะลึงแล้วกล่าวว่า “นะ…นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะวางยาพิษข้า…เจ้า…”
ตึง!
