ตรายถึงชีวิต
แต่ทว่าโม่ฝูเฉี่ยได้ลืมไปจนสิ้นแล้ว ว่าคนที่เขากำลังต่อสู้ด้วยในตอนนี้คือมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น
มนุษย์ที่มีผิวหนังบอบบางและเนียนนุ่ม!
ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “โม่ฝูเฉี่ยผู้นี้ เมื่อเริ่มต่อสู้ขึ้นมาแล้ว ก็ไม่รู้จักความพอดีเสียบ้างเลย”
“ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวถูกต้องแล้ว อีกทั้งแม่นางน้อยผู้นั้นก็มีรูปลักษณ์ที่งดงามมากอีกด้วย บวกกับที่มีมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพเหล่านั้น! ไม่รู้เลยว่านางเป็นทายาทของตระกูลใหญ่แห่งเทพราชานั่นด้วยหรือไม่? หากเผลอไปทำร้ายคนในตระกูลของอีกฝ่ายจนบาดเจ็บขึ้นมา เกรงว่าจะสร้างปัญหาให้กับเผ่าหงส์นิลของพวกเรา นั่นคงจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่”
เผ่าหงส์ของพวกเขาในอดีต ต่างไม่มีความจำเป็นที่จะต้องวิตกกังวล หวาดกลัวต่อสิ่งนี้ หรือสิ่งใดจนไม่กล้าทำอะไร เนื่องจากพวกเขาเป็นเผ่าสัตว์เทพที่มีความแข็งแกร่งมากที่สุดนั่นเอง
แต่ทว่า…ทั้งหมดได้เปลี่ยนไปแล้ว
“มนุษย์ที่มีเพียงความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่เท่านั้น ไม่คาดคิดเลยว่าจะนำสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แรกเกิดมาเข้าร่วมการแข่งขัน! ช่างบ้าไปแล้วจริง ๆ รีบ ๆ ยอมแพ้ไปซะจะเป็นการดีที่สุด!”
“อย่างไรก็ไม่มีทางที่จะชนะการแข่งขันนี้
