ายท่าน นายท่านดีที่สุด”
วันถัดมาเจ้าเมืองโม่เชวี่ยก็ได้มาหามู่เฉียนซี แล้วส่งนางไปยังเมืองโม่หวง
โม่เฟิงเชียนก็ได้ติดตามไปด้วยเช่นกัน เสี่ยวโม่โม่รู้สึกรังเกียจนางเป็นอย่างยิ่ง
“ข้าไม่อยากเห็นเจ้าคนไม่ดีผู้นี้เลย หลีกไปให้พ้น!”
ก็แค่คำพูดพล่อย ๆ ของเด็กน้อย ตั้งแต่โม่เฟิงเชียนถูกสั่งสอนไปแล้วหนึ่งยก นางก็ได้ใจเย็นลงไปไม่น้อย
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าว “ครั้งนี้ข้าจะพานางไปเปิดประสบการณ์หาความรู้ นางจะได้ไม่อวดดีถือตนเป็นใหญ่อีก! ตลอดการเดินทางนี้พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจนาง เห็นนางเป็นสาวใช้ผู้หนึ่งก็พอ”
โม่เฟิงเชียนหลุบหน้าลง และไม่ได้ตอบโต้กลับแต่อย่างใด
ตราบใดที่โม่เฟิงเชียนไม่คิดทำเรื่องชั่วช้า มู่เฉียนซีก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยหากจะมีคนอย่างนางติดตามมาด้วย
จากนั้นเจ้าเมืองโม่เชวี่ยก็ได้พามู่เฉียนซีไปทำการสมัครลงนาม ผู้คุมการลงสมัครก็ได้กล่าวขึ้นด้วยความประหลาดใจ “คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะมีหงส์ที่ทำพันธสัญญากับมนุษย์อยู่ในเมืองของเจ้าเมืองโม่เชวี่ยด้วย”
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าว “ทำพันธสัญญากับมนุษย์ แล้วมันมีอะไรไม่ดีตรงที่ใด?”
“แน่นอนว่าต้องมีข้อดีอยู่แล้ว ผู้ประเมินการประลองในครั้งนี้คือขวงจวิ้นอ๋องแห่ง
