โม่เชวี่ยก็ต้องรู้สึกเสียใจที่ได้กล่าวเช่นนั้นไปในทันที
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเป็นอย่างยิ่ง “เช่นนั้นก็ขอขอบคุณในน้ำใจของท่านเจ้าเมืองโม่เชวี่ยมาก”
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าว “เฟิงเชียน เจ้าต้องดูแลแม่นางมู่ให้ดีเข้าใจหรือไม่?”
เฟิงเชียนกล่าว “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
โม่เฟิงเชียนพามู่เฉียนซีไปเดินเลือกเสื้อผ้าอาภรณ์ และยังมีของเล่นชนิดต่าง ๆ อีกมากมาย มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าว “เมืองโม่หวงค้าขายสิ่งของเหล่านี้เท่านั้นหรือ ไม่มียาลูกกลอนหรือสมุนไพรวิญญาณหรืออย่างไร?”
“เจ้าต้องการซื้อยาลูกกลอนหรือ?” โม่เฟิงเชียนรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
“ยาลูกกลอนราคาสูงลิ่ว ถึงแม้ว่าท่านพ่อของข้าจะเป็นถึงท่านเจ้าเมือง ก็ยังไม่อาจหาซื้อได้อย่างซี้ซั้วเลย!” นางเกรงว่ามู่เฉียนซีจะแก้แค้นนางโดยการจงใจซื้อยาลูกกลอนราคาแพง จนทำให้ตระกูลของพวกนางถังแตก
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องกลัวไปหรอก ข้าไม่ได้บอกว่าจะซื้อยาลูกกลอนสักหน่อย! ข้าก็แค่อยากจะไปดูก็เท่านั้น!”
“เช่นนั้น เจ้า…เจ้าอย่าได้โกหกข้าเชียว!”
ครั้นเดินทางไปถึงร้านขายยาลูกกลอนและสมุนไพรวิญญาณ มู่เฉียนซีก็พบว่าสมุนไพรวิญญาณของโลกของหงส์นั้นราคาแพงเป็นอย่างยิ่ง ทว่าส
