ีบร้อนว่า “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ข้าไม่ได้มีความหมายเช่นนั้นเลย เผ่าราชาแห่งเผ่าหงส์ของพวกเรา ได้ครอบครองสายเลือดที่สูงส่งที่สุด แล้วข้าจะกล้าล่วงเกินได้เช่นไร?”
“ข้าจะขอแนะนำตนเองเสียหน่อย ข้าชื่อโม่เชวี่ย เป็นเจ้าเมืองของเมืองหงส์นิลแห่งนี้ นี่คือลูกสาวของข้าโม่เฟิงเชียน ก่อนหน้านี้นางยังเป็นเพียงเด็กที่ไม่รู้ความ จนทำให้ล่วงเกินเจ้าไปมากมาย ต้องขอให้เจ้าอภัยให้ด้วย”
ถึงแม้ว่าโม่เฟิงเชียนจะอดกลั้นสีหน้าแห่งความไม่พอใจไว้ไม่ได้ แต่ทว่านางก็หวาดกลัวการถูกเสี่ยวโม่โม่ใช่พลังแห่งสายเลือดกดดันเมื่อครู่นี้
นางจึงก้มศีรษะแล้วกล่าวว่า “เป็นข้าที่เอาแต่ใจเกินไป ข้ารู้จักสำนึกผิดและแก้ตัวใหม่แล้ว ข้า…”
“จากนี้ไปข้าไม่กล้าอีกแล้ว ข้าจะไม่หุนหันพลันแล่นอีกแล้ว”
ดูเหมือนว่าหลังจากที่นางจะถูกตนเองสั่งสอนไปแล้ว โม่เฟิงเชียนจะดูเชื่อฟังมากขึ้นไม่น้อยเลย
มู่เฉียนซีหันไปมองเจ้าเมืองโม่เชวี่ยแล้วกล่าวว่า “ข้าว่าการที่ท่านเจ้าเมืองมาพบข้า คงไม่ได้มีแค่เรื่องที่จะพาลูกสาวมาสำนึกผิดอย่างเดียวเช่นนี้หรอกใช่หรือไม่!”
โม่เชวี่ยกล่าวว่า “เรื่องในครั้งนี้ เอาไว้หลังจากนี้ค่อยคุยกัน! เจ้าตัวน้อยตัวนี้ครอบครองสายเลือดเผ่าราชาของพวกเรา ไม่
