เมื่ออู๋ตี้กล่าวมาเช่นนั้น เสี่ยวโม่โม่ก็รู้สึกไม่พึงพอใจเท่าใดนัก!
เสี่ยวหงกล่าว “เจ้าแมวโง่กล่าวถูกต้องเป็นที่สุด ให้จัดการเจ้านกบ้านั่น สำหรับนายท่านแล้ว มันก็ง่ายเสียยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปากเสียอีก! ถึงแม้เจ้าคิดอยากจะช่วย อย่างน้อย ๆ เจ้าก็ต้องฝึกฝนให้ระดับพลังของเจ้าเทียบเท่ากับเจ้านกบ้านั่นก่อน”
อู๋ตี้กล่าว “ใช่! เจ้าต้องฝึกฝนก่อน เจ้าจงตั้งใจศึกษาวิธีการฝึกฝนของข้า ส่วนทักษะวิญญาณข้าจะถ่ายทอดให้เจ้าเอง”
“ทักษะวิญญาณเน่า ๆ ของเจ้านะหรือ ฟังข้านี่! หากเจ้าฝึกฝนจนใกล้สมบูรณ์แล้วละก็ จะบุกฟ้าท้าดินสังหารสิ่งใดมันก็ง่ายราวกับปลอกกล้วยเข้าปาก”
“เจ้ามันอำมหิตเกินไป ไม่เหมาะกับเสี่ยวโม่โม่หรอก”
“เจ้ามันอ่อนแอเกินไป!”
“เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า?”
“……”
อู๋ตี้และเสี่ยวหงเริ่มมีปากเสียงกันอีกครา เสี่ยวโม่โม่ไม่รู้ว่าจะฟังใครดี?
“อย่าทะเลาะกันเลย! หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ! ข้าเชื่อฟังเพียงนายท่านเท่านั้น”
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!
สุ้มเสียงของบางสิ่งบางอย่างแว่วดังเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทุก ๆ คนล้วนคิดว่ามนุษย์ผู้นี้ถึงคราวดับสูญแล้ว
ภายใต้การปกคลุมของโม่เหยียน ร่างสีม่วงนั้นก็ได้กลายเป็นภาพมายาไปอย่างรวดเร็ว
ครืน ครืน!
ทุก ๆ คน
