มู่เฉียนซีกล่าว “ขอโทษมาเดี๋ยวนี้!”
“เจ้าต้องเอาชนะข้าให้ได้เสียก่อน ข้าจึงจะยอมขอโทษ! ไม่มีทางที่เผ่าหงส์จะยอมลดศักดิ์ศรีลงมาง่าย ๆ” โม่เฟิงเชียนกล่าว
“เจ้าคิดจะท้าประลองกับข้าอย่างนั้นรึ?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายียวน
“ใช่แล้ว! ไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยนั่นถูกเจ้าหลอกล่อให้ทำพันธสัญญาหรือไม่ หากข้าชนะ เจ้าจะต้องถอนพันธสัญญาคืน แล้วปล่อยให้มันเป็นอิสระ”
“ไม่ใช่สักหน่อย! ไม่ใช่อย่างนั้น…”
“นายท่านดีที่สุด!”
เสี่ยวโม่โม่โกรธจนขนลุกขนพองไปทั้งตัว
โม่เฟิงเชียนกล่าว “เจ้าอายุน้อยเพียงเท่านี้จะไปเข้าใจอะไร?”
“เจ้ามันชั่วช้าเกินไปแล้ว”
เสี่ยวโม่โม่คิดอยากออกไปปะทะกับโม่เฟิงเชียน ทว่ากลับถูกมู่เฉียนซีห้ามไว้เสียก่อน
มู่เฉียนซีใช้โทรจิตในการสื่อสาร “เสี่ยวโม่โม่ เจ้ายังมีสหายอีกสองคนที่ต้องทำความรู้จัก เจ้าจงไปทำความรู้จักกับพวกเขาในมิติพันธสัญญาเสีย”
“เสี่ยวหง อู๋ตี้ ข้าขอฝากเสี่ยวโม่โม่ด้วย”
เสี่ยวหงกล่าวด้วยความเกียจคร้าน “ข้าละคร้านจะดูแลเด็กน้อยจริง ๆ เจ้าแมวโง่ ข้าขอฝากเด็กน้อยนี่ไว้กับเจ้าด้วยก็แล้วกัน”
“นายท่านฝากพวกเราไว้ เจ้าจะมาเกียจคร้านไม่ได้”
เสี่ยวโม่โม่รู้สึกประหลาดใจกับสหายใหม่ทั้งสองเป็นอย่างยิ่ง มันจึงยอ
