ให้ขัดใจของจิ่วเยี่ยนั้นแล้ว จื่อโยวจะไปกล้าพูดอะไรมากได้กันล่ะ?
มิฉะนั้น คนที่อารมณ์ไม่ดีมากในตอนนี้อย่างเยี่ย ไม่รู้ว่าจะคิดหาวิธีอะไรบ้างมาทรมานเขา
“ตกลง ข้าจะไปหาแม่สาวน้อยก่อน! วางใจเถอะ! สาวน้อยผู้นั้นจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน”
หลังจากที่เหาะมาจนถึงแผ่นดินใหญ่หงส์นิลแล้ว เสี่ยวโม่โม่ก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ขณะที่โดยรอบไร้ผู้คน มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “เสี่ยวโม่โม่ เจ้าพักก่อนเถอะ!”
เสี่ยวโม่โม่ร่อนลงบนต้นไม้ที่สูงตระหง่านต้นหนึ่ง มู่เฉียนซีหยิบเอายาลูกกลอนออกมาสองสามขวด “กินถั่วหวานสักหน่อยสิ จะได้เติมพลังหน่อย!”
คุณสมบัติของยาลูกกลอนนี้อ่อนมากที่สุด ซึ่งมันเหมาะที่จะให้เด็กแรกเกิดอย่างเสี่ยวโม่โม่กินได้
“แกร่ก! แกร่ก!”
“นายท่าน เจ้าถั่วหวานนี้อร่อยมากเลย!”เสี่ยวโม่โม่กล่าวอย่างมีความสุข
ถึงแม้ว่าจะได้รับความทรงจำที่ถ่ายทอดมา แต่อย่างไรก็ตามเสี่ยวโม่โม่ก็ยังไม่อาจย่อยความทรงจำทั้งหมดอย่างสมบูรณ์ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้
เช่นนั้นมันที่ทั้งไร้เดียงสาและบริสุทธิ์จึงไม่รู้ว่ายาลูกกลอนนี้มีค่ามากมายเพียงใด
มู่เฉียนซีเอนกายอยู่บนต้นไม้เพื่อพักผ่อน จากนั้นก็กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “เผ่าหงส์นี้ ต้องไม่ผิดแน่
