ว่าเป็นเช่นไรแล้ว!
มู่เฉียนซีเอนกายพักผ่อนอยู่บนต้นไม้ แสงระยิบระยับที่เป็นดั่งแสงสีทองของดวงตะวันสาดส่องลงมา และมู่เฉียนซีก็ได้งีบหลับอยู่ที่นี่
เมื่อรอให้นางลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของมู่เฉียนซีก็ไม่มีความลังเลอีกต่อไปแล้ว “เผ่าหงส์นี้ ถือว่าข้าจับพลัดจับผลูมาจนถึงที่นี่ แต่หากจะหาคัมภีร์หมื่นคำสาปให้เจอ ข้าเพียงผู้เดียวไม่อาจหามันพบได้! และการที่ข้าไปหาเพียงลำพัง อาจจะทำให้จิ่วเยี่ยเป็นห่วง! อีกทั้งไม่ว่าจะเจออันตรายอะไรก็ตาม การที่พวกเราเผชิญหาไปด้วยกันจะแข็งแกร่งกว่าด้วย!”
“สุ่ยจิงอิ๋ง! บอกให้จิ่วเยี่ยมาที่นี่”
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ ถึงแม้ว่าข้าอยากจะให้เขามาที่นี่โดยเร็วที่สุดก็ตาม แต่การทะลุผ่านความว่างเปล่านั้นค่อนข้างกว้างมาก บวกกับการผนึกของเผ่าเทพด้านนอกเผ่าหงส์ด้วย มันทำให้ในตอนนี้พลังของข้าไม่เพียงพอที่จะทำให้จิ่วเยี่ยมาที่นี่ได้ ข้าจำเป็นต้องพักอีกสักหน่อยถึงจะทำได้”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ตกลง! หลังจากที่เจ้าพักผ่อนแล้ว ค่อยให้จิ่วเยี่ยมาที่นี่! เช่นนั้นช่วงนี้ข้าจะพาเสี่ยวโม่โม่ไปดูลาดเลาของสถานการณ์เอาไว้สักหน่อยก่อนแล้วกัน”
“อื้ม!”
สุ่ยจิงอิ๋งเข้าสู่การหลับไหลอีกครั้ง และหวังว่า
