ีกล่าวเตือนเสี่ยวโม่โม่
ปีกสีดำนิลของมันประดุจดั่งเส้นไหมอันอ่อนนุ่มที่ย้อมกลบไปด้วยน้ำหมึกก็มิปาน ยามลูบไล้ไปแล้วก็ให้ความรู้สึกที่ดีเป็นอย่างยิ่ง
อู๋ตี้กล่าว “เหมียว! ดูเหมือนท่านอู๋ตี้ผู้นี้จะถูกแย่งชิงความรักไปเสียแล้ว”
เสี่ยวหงหัวเราะเยาะแล้วกล่าว “ไอ้เจ้าหมอนี่ เจ้ากลายเป็นที่รักของนายท่านไปตั้งแต่เมื่อใดกัน ยังจะมาคิดเล็กคิดน้อยอีก”
ลมพายุอันแสนบ้าคลั่งได้พัดผ่านไป ภายใต้การคุ้มกันของสุ่ยจิงอิ๋ง เสี่ยวโม่โม่ก็ได้บินเข้าไปในรอยแยกมิติรอยนั้นอย่างไม่คิดลังเล
นิสัยของเจ้าหงส์นิลน้อยตัวนี้ราวกับเป็นลูกวัวเกิดใหม่ที่ไม่กลัวเสือเลยสักนิด ถึงแม้จะเป็นสัตว์เทพที่โตเต็มวัยแล้ว ก็ล้วนไม่กล้าทำอะไรมุทะลุอย่างเจ้าตัวน้อยนี่
หงส์นิลน้อยพุ่งเข้าไปในรอยแยกมิติด้วยความแน่วแน่ ยิ่งเมื่อมีสุ่ยจิงอิ๋งอยู่ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องใด ๆ เมื่อผ่านรอยแยกมิติมาได้แล้ว นางก็ได้เห็นภาพที่สวยงามอลังการอยู่เบื้องหน้าในทันที
ขณะนี้มู่เฉียนซีกำลังนั่งอยู่บนตัวหงส์นิลน้อย มันร่อนไปกลางเวหา เบื้องหน้ามีต้นไม้ต้นใหญ่เกินบรรยายตั้งตระหง่านอยู่ต้นหนึ่ง
กิ่งก้านของต้นไม้ต้นนี้มีความเรียบและเกลี้ยงเกลา ใบก็มีขนาดใหญ่
