้จางลง ไข่หงส์นิลก็แตกออกอย่างสมบูรณ์ หัวเล็ก ๆ สีดำขลับได้โผล่ออกมาก่อนสิ่งใด
ดวงตาราวกับไข่มุกสีนิลดวงนั้นได้จ้องมองมายังมู่เฉียนซี ก่อนจะร้องเรียก “แม่จ๋า…แม่จ๋า…”
มู่เฉียนซีลูบหัวของมันอย่างนุ่มนวลแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่แม่ของเจ้า”
“พี่สาว…พี่สาว…แกร่ก…แม่จ๋า…แกร่ก…”
มันส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว พลางกะเทาะเปลือกไข่ออกไปอย่างช้า ๆ
เปลือกไข่สีนิล
แม้ว่าเจ้าตัวน้อยนี้จะเพิ่งลืมตาดูโลก แต่ความรวดเร็วของมันก็ช่างสุดยอดมาก ไม่นานนักมันก็กระเทาะเปลือกไข่ที่อยู่บนฝ่ามือของมู่เฉียนซีออกไปจนเกลี้ยง
เมื่อกะเทาะเปลือกไข่เรียบร้อยแล้ว ก็ทำให้พละกำลังของมันเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังทำให้มันได้รับความทรงจำบางส่วนที่ได้รับการสืบทอดมาด้วย
มันร้องเรียก “นายท่าน…นายท่าน…”
ก่อนหน้านี้ได้เรียกผิดไปถึงสามครา ครานี้จึงจะถือว่าเรียกถูกเสียที
มู่เฉียนซีเอ่ยถาม “เจ้าจะรับข้าเป็นเจ้านายอย่างนั้นหรือ?”
ถึงแม้นางจะต้องการสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาสักตัว ทว่านางก็เคารพในการตัดสินใจของเจ้าตัวน้อยนี่
“ต้องการ…”
“ชอบ! ข้าชอบมาก!”
มันใช้หัวที่มีขนขึ้นหรอมแหรมถูไถไปตามฝ่ามือของมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็ดี! พวกเรามาทำพัน
