มู่เฉียนซีกำลังปรับลมหายใจ ในขณะที่ฉู่หลีกำลังเฝ้าประตูเอาไว้ คิ้วของเขาขมวดมุ่น ดูราวกับว่ามีเรื่องกลัดกลุ้มที่ยากจะแก้ไขได้
ยาลูกกลอนของแพทย์ปีศาจมีไม่ขาด สรรพคุณดีเลิศ แม้ว่าในครั้งนี้จะอ่อนแรงมากจนเกินไป และได้รับบาดเจ็บอยู่ไม่เบา แต่ทว่าหลังจากที่ปรับลมหายใจไปครึ่งวัน ก็สามารถที่จะฟื้นฟูได้แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ศิษย์พี่ ข้าฟื้นฟูไปได้ไม่น้อยแล้ว ท่านไม่ต้องมาเฝ้าแล้วล่ะ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซีแล้ว ในที่สุดคิ้วของฉู่หลีก็คลายออกจากกัน เขาผลักประตู แล้วเดินเข้าไปข้างใน จากนั้นก็มองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความตะลึงงัน
นี่คือศิษย์น้อง! ศิษย์น้องของเขา!
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองมาที่นางอยู่เช่นนั้น ซึ่งนั่นทำให้มู่เฉียนซีมีความประหลาดใจเล็กน้อย นางจึงถามว่า “ศิษย์พี่? เป็นอะไรไปหรือ? บนหน้าของข้ามีอะไรเช่นนั้นหรือ?”
พลังวิญญาณของฉู่หลีกระจายออกไป และพลังภูตศักดิ์สิทธิ์ก็ปะทุออกมาโดยไม่ได้มีการรักษาเอาไว้แม้แต่น้อย
มันทำให้ผู้คนโดยรอบไม่สามารถที่จะเข้าใกล้มู่เฉียนซีและเขาได้ ท่านผู้เฒ่า กระซิบว่า “เจ้าเด็กน้อยฉู่หลีเป็นอะไรไปแล้ว?”
มู่เฉียนซีกะพริบตาปริบ ๆ มองไปที่ฉู่หลี ศิษย์พี่ค้นพบอะไรแล้
