มยาสีดำสองเล่มก็ได้พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว!
เป้าหมายก็คือดวงตาของมู่เฉียนซี ไม่ว่าการป้องกันจะแน่นหนาอย่างไร ก็ย่อมมีจุดอ่อนอยู่เสมอ
สวี่กังคิดว่าจุดอ่อนของมู่เฉียนซีก็คือดวงตาคู่นั้น
มู่เฉียนซีหัวเราะเยาะเย้ยแล้วกล่าว “บาดเจ็บขนาดนั้นแล้ว ยังกล้าลอบโจมตีข้าอีกรึ!”
มู่เฉียนซีใช้นิ้วมือเรียวยาวหนีบแท่งเข็มอาบยาพิษทั้งสองเล่มไว้อย่างแม่นยำ
“คิดจะทำให้ข้าตาบอดรึ เช่นนั้นดวงตาของเจ้าก็ไม่จำเป็นเช่นกัน”
เมื่อถูกมู่เฉียนซีจ้องเขม็งมาเช่นนั้น สวี่กังก็อดรู้สึกหวาดกลัวเสียไม่ได้
เขา…เขายังไม่อยาก…
ครั้นเข็มอาบยาได้พุ่งออกไป เจ้าสำนักสวี่ก็ตะคอกขึ้นด้วยความโกรธ “เจ้าเด็กบ้า ช่างบังอาจนัก! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!
ในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังคิดว่าเข็มอาบยาพิษทั้งสองเล่มจะปักเข้าดวงตาของสวี่กัง สวี่กังเองก็คิดไม่ต่างจากพวกเขาเช่นกัน
คาดไม่ถึงว่าเข็มอาบยาพิษทั้งสองเล่มนั้นจะพุ่งเข้ามาปักหลังมือของเขาแทน
จากพลังของมู่เฉียนซีแล้ว การที่จะจัดการกับสวี่กังซึ่งไร้พลังให้หลบหลีกไม่ได้อีกต่อไป นางจะจัดการเขาไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่อย่างแน่นอน สวี่กังมีจิตใจที่โหดเหี้ยม ไร้ความเมตตา ทว่าครั้งนี้มู่เ
