วกเขาก็น่าจะรู้หมดแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าต้องฝึกฝนทักษะต่าง ๆ ใหม่ และต้องฝึกอาวุธใหม่อีกด้วย ข้าไม่อาจเป็นที่หนึ่งในใต้หล้าได้ในสถานะผู้บำเพ็ญภูต แต่ต้องเป็นในฐานะนักรบเท่านั้น”
“ที่นี่มีอาวุธอยู่มากมาย แต่ไม่มีอันไหนที่เหมาะสมเป็นพิเศษ! อย่างไรเสียคนที่นางต้องการสู้รบด้วยก็คือมู่หลินหลาง หากอ่อนแอเกินไปก็คงไม่ได้ อย่างน้อย ๆ ก็ต้องคล้ายทักษะโยวจั๋วที่เป็นทักษะการต่อสู้ข้ามขั้นจึงจะได้!”
ฉู่หลีกล่าว “ศิษย์น้องจะฝึกฝนทักษะวิญญาณหรือ? ให้ศิษย์พี่ได้คิดสักประเดี๋ยว ไม่นานก็คิดออกแล้ว”
มู่เฉียนซีตกตะลึงไปเล็กน้อย นางกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าในหัวของศิษย์พี่มีอุโมงค์เวลาอยู่หรืออย่างไร เหตุใดจึงได้รู้ไปเสียหมด ไม่ต้องรีบร้อนนะเจ้าคะ อย่างไรเสียก็ยังไม่ได้จะปะทะกันเร็ว ๆ นี้!”
ครั้นมู่เฉียนซีจะต้องก้าวเข้าสู่ความอันตราย แน่นอนว่านางก็ต้องแจ้งให้หุ้นส่วนของนางทราบก่อน ทว่าเมื่อโม่ซวนได้รับจดหมายที่มู่เฉียนซีส่งมาแล้ว เขาก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง!
.
.
