จือมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก นางกล่าว “นายท่าน ข้าว่า…ข้าว่าท่านหาคนที่มีประสบการณ์มาจะดีกว่านะเจ้าคะ?”
ครั้นหวนนึกถึงเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ มากมายของนายท่านที่อีกไม่ช้าต้องประเดประดังเข้ามาหาตนเอง ภายในใจของเหลิ่งหนิงจือก็รู้สึกอยากปฏิเสธออกไปเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้! ผู้ใดให้เจ้าโผล่มาก่อนผู้อื่นกัน ตอนนี้ข้าไม่มีผู้ใดมาเป็นผู้ช่วยได้เลยสักคน หากไม่ยกหน้าที่นี้ให้เจ้าแล้วจะเป็นผู้ใดได้?”
เหลิ่งหนิงจือรู้สึกว่าการที่ตนมายังแดนซวนเทียนท่ามกลางสายตาของผู้ที่ไม่พอใจในตัวนาง นางจะต้องถูกคนเหล่านั้นสาปแช่งอย่าแน่นอน มิฉะนั้นนางจะตกมาอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร
เมื่อมู่เฉียนซีก็ได้ฝากฝังเหลิ่งหนิงจือไว้กับโม่ซวน จากนั้นนางจึงจะได้รับข่าวคราวที่ทางสำนักฉางฮวนกำลังจะบุกมาทำลายสำนักลั่วเยว่
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง “พวกเขาหาสำนักลั่วเยว่เจอแล้ว ข้าจะต้องกลับไปที่สำนักลั่วเยว่ก่อน!”
“นายท่าน! ให้ข้าไปกับท่านด้วยดีหรือไม่! เดิมทีหน้าที่ของข้าก็คืออารักษ์ขาความปลอดภัยให้ท่าน ไม่ได้มีหน้าที่ทำอย่างอื่น”
“เรื่องอารักษ์ความปลอดภัยเป็นหน้าที่ของชิงอิ
