กดิ์สิทธิ์ตกใจกลัวได้เช่นนี้ หากไม่วิปริตแล้วจะเป็นอะไรไปได้?
เมื่อหมาป่าวายุคลั่งออกเดินทางแล้ว มู่เฉียนซีและศิษย์สำนักฉางยวนก็เดินทางออกจากป่าผืนนี้เช่นกัน
เฉาหนาน ศิษย์พี่ของเหล่าบรรดาศิษย์สำนักฉางยวนนามกล่าว “แม่นางมู่ ไม่ทราบว่าแม่นางมีแผนอย่างไรต่อไปหรือ?”
“เดิมทีข้ามาที่แห่งนี้เพื่อฝึกฝน เมื่อการฝึกฝนในสถานที่แห่งนี้สิ้นสุดลง ข้าก็จะเปลี่ยนสถานที่แห่งใหม่ หากข้ามีเรื่องที่ต้องการให้พวกเจ้าช่วย ข้าจะส่งจดหมายไปยังสำนักฉางยวนของพวกเจ้า”
เฉาหนานกล่าว “ผลการฝึกในสนามรบจริงออกมาไม่ค่อยสู้ดีนัก พวกเราจึงจะไปฝึกฝนให้พลังแกร่งกล้าขึ้นที่เมืองหนานหลิง”
“เมืองหนานหลิงเป็นสถานที่เช่นไร? เหตุใดพวกเจ้าจึงต้องไปฝึกฝนที่นั่นด้วย?”
เฉาหนานกล่าวด้วยความตกตะลึงไปเล็กน้อย “แม่นางมู่ไม่รู้หรือไร? เมืองหนานหลิงเป็นสถานที่ที่อุดมไปด้วยของล้ำค่า ใต้ดินล้วนเต็มไปด้วยหยกซวน และเนื่องจากกองกำลังระดับสี่ไม่ยินยอมขุดหยกซวนเหล่านั้นออกมาแบ่งปันด้วยความเสมอภาค! ดังนั้นพวกเขาจึงสร้างเมืองขึ้นมาเมืองหนึ่ง เพื่อเป็นที่ฝึกฝนให้ศิษย์ของกองกำลังระดับสี่โดยเฉพาะ”
มีเพียงคนของสำนักที่อยู่ในกองกำลังระดับสี่เท่านั้นจึงจะสามารถเข้
