างออกได้อย่างราบรื่น
ป่าหมอกพิษผืนนี้ก็เป็นเพราะพลังคำสาปย้อนกลับของหัวหน้าเผ่าคำสาปที่ได้แผ่ซ่านออกไปภายนอก แสดงให้เห็นว่าหัวหน้าเผ่าคำสาปในกาลก่อนน่าเกรงขามมากเพียงใด!
สำหรับมู่เฉียนซีแล้ว ครั้งนี้ก็นับว่าเป็นการได้รับผลประโยชน์ด้วยความบังเอิญ
เมื่อมู่เฉียนซีได้กลับออกมาจากป่าไม่หวนคืนแล้ว จากนั้นนางก็เพียงแค่ต้องออกจากป่าหมอกพิษก็เป็นอันเสร็จสิ้น
“รีบหนีเร็วเข้า!”
เสียงอึกทึกครึกโครมดังสนั่นไปทั่ว
“พวกเราวิ่งไม่ไหวแล้ว ศิษย์พี่ ต่อสู้กับพวกมันไปเลยดีกว่า”
สุ้มเสียงการปะทะแว่วดังมาจากเบื้องหน้า พวกเขาถูกสัตว์ร้ายล้อมไว้ทุกทิศทาง
ยิ่งแบ่งกำลังออกโจมตีเท่าไร สัตว์ร้ายเหล่านี้ก็ยิ่งบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เท่านั้น ถึงแม้พลังของคนเหล่านั้นจะแข็งแกร่งอยู่พอสมควร ทว่าพวกเขาก็ยังไม่อาจต้านทานสัตว์ร้ายเหล่านั้นได้อยู่ดี
มู่เฉียนซีหยุดชะงักฝีเท้าลง นางรู้สึกคุ้นหูกับน้ำเสียงของคนเหล่านั้นพอสมควร
คนกลุ่มนั้นเองก็เห็นมู่เฉียนซีแล้วเช่นกัน “นั่น…นั่นไม่ใช่แม่นางที่เข้าป่าไม่หวนคืนหรอกหรือ? นี่พวกเราเจอผีกันหรืออย่างไร?”
“เจ้าอย่าพูดจาซี้ซั้ว แม่นางผู้นั้นยังสบายดีอยู่เลย!”
หากสามารถกลับออกมาจากป่าไม่หวนคืนได
