ง่เขลาเช่นเจ้าหรอก”
“เจ้ามันหมูขี้เกียจ เจ้ามันขี้อิจฉา!”
เกิดการปะทะปากเสียงกันของหมูกับแมวขึ้นในมิติพันธสัญญา และในตอนนี้เองร่างในชุดดำร่างหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้น ก่อนจะตบร่างของหมาป่าวายุคลั่งจนกระเด็นลอยออกไป
“เจ้ามดปลวก กล้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของข้า เจ้ามันรนหาที่ตาย!”
ปัง!
หมาป่าวายุคลั่งถูกตบจนบาดเจ็บอาการเป็นตายเท่ากัน!
มันคือหมาป่าทมิฬที่มีรูปร่างสูงใหญ่เทียบเท่ากับภูเขาครึ่งลูก และสิ่งที่น่ากลัวไปยิ่งกว่านั้นก็คือเงาร่างของมันสามารถกลายเป็นอาวุธในการโจมตีได้
อันที่จริงแล้ว สิ่งที่ทำร้ายหมาป่าวายุคลั่งให้ได้รับบาดเจ็บนั้นก็คือเงาร่างของมันต่างหาก!
มันเองก็สังเกตเห็นมู่เฉียนซีแล้ว แม่นางน้อยร่างบอบบางเนื้อนุ่มนิ่มเช่นนี้ จะต้องเป็นอาหารอันโอชะของมันแน่นอน
มันยิ้มพลางกล่าว “เห็นแก่ที่เจ้านำพาอาหารอันโอชะมาให้ข้า รออีกหน่อยข้าค่อยฆ่าเจ้าก็แล้วกัน”
ทันใดนั้นเงาร่างสีดำก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังมู่เฉียนซี และยื่นมือไปจะบีบคอของนางไว้
มู่เฉียนซีโคจรพลังแห่งมิติใช้การเคลื่อนไหวภายในชั่วพริบตาหลบหลีก เนื่องจากทักษะร่างของนางนั้นช้าเกินไปจึงไม่สามารถหลบหลีกการโจมตีนี้ได้ทัน
นี่ไม่ใช่เพียงแค่สัตว์ศักดิ์สิ
