นใดต่อสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับเจ็ด
แต่นี่มันอะไรกัน? นึกไม่ถึงเลยว่าพลังจิตที่ไม่ค่อยมั่นคงของหมาป่าทมิฬจะเห็นเงาร่างของตัวเองนับไม่ถ้วนกำลังโจมตีตัวเองอยู่
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
ภายใต้การโจมตีอย่างบ้าคลั่งภายใต้เงาร่างนับไม่ถ้วนนั้น ทำให้หมาป่าทมิฬล้มลงไป และไม่อาจพยุงตัวลุกขึ้นมาได้
จากนั้นเงาร่างเหล่านั้นก็อันตรธานหายไป
เมื่อหมาป่าวายุคลั่งเห็นถึงขั้นนี้แล้ว มันจึงหลบมุมสั่นสะท้านอยู่
เจ้าจงไม่เห็นข้า จงไม่เห็นข้า…ไม่เห็น…
นี่เป็นเพียงแค่การสะกดจิตตัวเองก็เท่านั้น มู่เฉียนซีไล่ตามมันนานถึงเพียงนี้ จะไม่เห็นมันได้อย่างไรกัน
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าเล็กน้อยว่า “เฮ้อ! เจ้าหนีไม่พ้นหรอก! ให้ข้าช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้าดีหรือไม่ เจ้าจะได้หนีต่อ!”
“เจ้านี่นะ ช่างขี้ขลาดตาขาวมากเกินไปแล้วจริง ๆ แต่อย่างไรเสียเจ้าก็ช่วยข้าได้เยอะเลยนะ หาคู่ต่อสู้มาให้ข้าได้มากมายเพียงนี้ โดยเฉพาะคู่ต่อสู้สุดท้ายผู้นั้น ต่อสู้ได้สะใจข้ามาก จนข้าสามารถเลื่อนขั้นพลังวิญญาณได้ อันที่จริงข้าต้องขอบใจเจ้ามากกว่า” มู่เฉียนซีกล่าวเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
หมาป่าวายุคลั่งมองไม่ออกถึงความขอบคุณของมนุษย์ผู้นี้เลย มันกล่าว
