ช่นนี้ เหม็นจะตายอยู่แล้ว”
“พวกมนุษย์ ความตายอยู่ตรงหน้าแล้วยังกล้าดูแคลนข้า รนหาที่ตายชัดๆ!” หมาป่าวายุคลั่งกล่าวจบก็ได้พุ่งเข้าหามู่เฉียนซีอีกครา
“ข้ารึรนหาที่ตาย? ข้าว่าเจ้าต่างหากที่รนหาที่ตาย” พลังของมู่เฉียนซียามปะทะกับหมาป่าวายุคลั่งนั้น ก็ไม่ได้ด้อยกว่าแต่อย่างใด
ปัง!
สายฟ้าได้ฟาดลงมาจากกลางเวหา ทำให้ทั้งสองฝ่ายต่างกระเด็นกระดอนออกไปไกล
เมื่อมู่เฉียนซีตั้งหลักได้แล้ว นางก็มองไปยังหมาป่าวายุคลั่งด้วยสีหน้ายียวน “สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหกมีพลังแค่นี้เองหรือ!”
หมาป่าวายุคลั่งตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง มนุษย์ผู้นี้มีพลังเพียงแค่ขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับสองเท่านั้น เดิมทีมันก็ควรที่จะสามารถฉีกร่างของมนุษย์ผู้นี้ได้อย่างสบายแท้ๆ
ทว่าจากการต่อสู้เมื่อครู่ มนุษย์ผู้นี้ทำให้มันสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แฝงอยู่
หากยังต่อสู้ต่อไป มันคงต้องตายเป็นแน่ ลางสังหรณ์เช่นนี้ได้ช่วยชีวิตมันจากอันตรายในป่าแห่งนี้มาหลายครั้งหลายคราแล้ว ดังนั้นหมาป่าวายุคลั่งจึงไม่คิดดันทุรังอีกต่อไป สุดท้ายมันก็วิ่งหนีหายไปด้วยความเร็วอย่างสุดชีวิต!
.
