ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “สาวน้อยมู่พูดถูก! พวกเราควรบำรุงรักษาร่างกาย ฟื้นฟูพลังเสียก่อน แล้วค่อยไล่บดขยี้พวกสำนักวารีเมฆาให้สิ้นซาก”
มู่เฉียนซีกล่าว “เมื่อทุก ๆ คนต้องบำรุงรักษาร่างกาย ข้าเองก็ไม่คิดตระหนี่! ทุก ๆ ท่านสามารถใช้ยาลูกกลอนได้ตามสบาย ไม่ว่าอย่างไร เราก็ต้องทำลายสำนักวารีเมฆาให้ราบเป็นหน้ากองให้จงได้”
“ใช้ยาลูกกลอนได้ตามสบายอย่างนั้นรึ เด็กน้อย ที่สุดแล้วเจ้ามีความสัมพันธ์อันใดกับหอหมอปีศาจกันแน่?”
“ข้าได้ยินจากพวกนักปรุงยาเหล่านั้นว่ากันว่า เจ้าเป็นศิษย์ของหมอปีศาจในตำนานที่ผู้คนเล่าขานกัน?”
“…..”
การที่มู่เฉียนซีใจใหญ่ใจปล้ำเช่นนี้ ทำให้บรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาไม่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าว “เรื่องนั้นน่ะหรือ! เมื่อถึงยามที่ควรพูดแล้ว ข้าจะบอกกล่าวแก่ทุกท่านอย่างแน่นอน”
“เจ้าอย่าได้มัวแต่อมพะนำอยู่เลย”
“เหตุใดจึงรังแกคนเฒ่าคนแก่อย่างนี้ล่ะ!”
“……”
ผู้อาวุโสเหล่านี้ยิ่งทำตัวเป็นเฒ่าทารกขึ้นไปทุกที ๆ ร้องขอความจริงไม่เลิกรา
ในขณะนั้นเอง ฉู่หลีก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าว “เชิญพวกท่านตามสบาย ข้าและศิษย์น้องหญิงขอตัวก่อน!”
เขาพามู่เฉียนซีฝ่าวงล้อมของบรรดาเฒ่าทารกทั้งหลายออกมา แล้วเดินจากไปด้วยท
