าว “ผู้อาวุโสทุกท่านไปจัดการพวกเฒ่าหัวหงอกเหล่านั้นเถอะเจ้าค่ะ ส่วนเฒ่าหัวหงอกผู้นี้ ข้าคนเดียวรับมือได้”
ผู้อาวุโสรองแห่งสำนักวารีเมฆากล่าว “รีบมือได้อย่างนั้นเหรอ? ลำพังเจ้าพลังเพียงแค่ขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับสองคนเดียวจะรับมือกับข้าได้อย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”
“ข้ารับมือไม่ได้ แล้วพวกมันล่ะ?”
“อู๋ตี้ เสี่ยวหง ออกมา!”
ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวและสีแดงก็สว่างวาบขึ้น สัตว์ศักดิ์สิทธิ์สองตัวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี
ผู้อาวุโสรองแห่งสำนักวารีเมฆากล่าว “สัตว์ศักดิ์สิทธิ์แค่สองตัว เจ้าคิดว่าพวกมันจะเอาชนะข้าได้อย่างนั้นเหรอ ช่างไร้เดียงสายิ่งนัก!”
อู๋ตี้พลันเปลี่ยนร่างกายให้ใหญ่ขึ้นและพุ่งตัวออกไปพลางกล่าว “ข้าว่า คนที่ไร้เดียงสาคงจะเป็นเจ้ามากกว่า!”
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
อู๋ตี้กับเสี่ยวหงต่อสู้กับเขาขึ้น ส่วนมู่เฉียนซีโคจรพลังวิญญาณแห่งมิติปกปิดเร้นกายของตัวเองเอาไว้
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ! เข็มยานับไม่ถ้วนพุ่งออกไปโจมตีเจ้าเฒ่าผู้นี้
ปัง ปัง ปัง! เจ้าเฒ่าแห่งสำนักวารีเมฆาผู้นี้หลบหลีกอย่างง่ายดาย เขากล่าวดูถูกเหยียดหยามว่า “ฝีมืออ่อนหัดยิ่งนัก!”
เดิมทีเขาคิดว่าอาศัยเพียงแค่พลังความแข็งแกร่งของตัวเองก็สามา
