ข็มยาอันแหลมคมได้บาดหลังมือของคนผู้หนึ่งเข้า
ศิษย์พี่ของพวกเขากล่าว “รีบกินยาถอนพิษซะ ถึงแม้จะเป็นเพียงรอยถลอกเล็ก ๆ แต่ก็จะประมาทไม่ได้ เข็มนั่นมีพิษ!”
ทว่าคนผู้นั้นยังไม่ทันจะได้กินยาถอนพิษเข้าไป ตึง! ร่างของบุรุษผู้นั้นก็ล้มลงกระแทกพื้นไปอย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เมื่อต้องพิษของข้าแล้ว พวกเจ้าคิดว่าข้ายังจะให้เวลาพวกเจ้าถอนพิษอีกอย่างนั้นรึ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”
“เจ้ามันรนหาที่ตาย!”
ปัง ปัง ปัง!
ขณะที่การต่อสู้ยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือดนั้น มู่เฉียนซีก็เลือกใช้กลยุทธโจมตีศัตรูไปทีละคน
แม้ฝ่ายศัตรูจะโอบล้อมมู่เฉียนซีไว้ทั่วทุกสารทิศ แต่ความเร็วของมู่เฉียนซีก็ทำให้พวกเขารู้สึกย่อท้อเป็นอย่างยิ่ง
ไม่ว่าพลังที่พวกเขาใช้โจมตีมู่เฉียนซีจะแกร่งกล้ามากเพียงใด ทว่าพวกเขาก็ไม่อาจโจมตีโดนเป้าหมายได้เลยสักครั้ง ทั้ง ๆ ที่สตรีผู้นี้ก็อยู่ตรงนั้นแท้ ๆ ทว่านางกลับอันตรธานหายไปได้ในชั่วพริบตา
ตึง!
ศิษย์หญิงคนหนึ่งของสำนักหลินเยว่ล้มลงกับพื้น ร่างของนางถูกเปลวเพลิงเผาไหม้จนเนื้อหนังไหม้เกรียม
สุ่ยโหรวกล่าวด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง “ศิษย์พี่หลิว ท่านเป็นอะไรหรือไม่ ศิษย์
