เก็บกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณแล้ว มู่เฉียนซีก็หันไปมองฉู่หลี พลางกล่าว “ศิษย์พี่ พวกเราไปกันเถอะ! เราจะปล่อยให้มู่หลินหลางได้กระดูกศักดิ์สิทธิ์ไปไม่ได้”
“อีกอย่างหากคนของสำนักหลินเยว่และสำนักหลางซิงเล่นไม่ซื่อกับพวกเรา ก็สังหารคนเหล่านั้นได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”
มู่เฉียนซีไม่คิดปิดบังไอสังหารที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัวแม้แต่น้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่หลีได้เห็นนางระเบิดไอสังหารออกมาเช่นนี้ เขาเอ่ยถาม “ศิษย์น้องหญิงรู้จักมู่หลินหลางอะไรนั่นด้วยหรือ?”
“ศิษย์พี่ นี่ท่านไม่รู้จักมู่หลินหลางจริง ๆ หรือ?” มู่เฉียนซีเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เดิมทีนางนึกคิดไปว่าที่ศิษย์พี่กล่าวมาเช่นนั้น เพราะต้องการยั่วโทสะอีกฝ่ายก็เท่านั้น
ฉู่หลีส่ายหน้าปฏิเสธ “ข้าคร้านที่จะต้องรู้จักผู้อื่น มันไม่ได้สำคัญอะไร”
นี่มันจะเย็นชาเกินไปหรือไม่!
ฉู่หลีกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย จากนั้นจึงจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ศิษย์น้องหญิงแตกต่างจากคนเหล่านั้น!”
หัวใจของมู่เฉียนซีก็เต้นระรัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทว่ามู่เฉียนซีกลับไม่ทันตระหนักถึง
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าเคยมีเรื่องบาดหมางกับมู่หลินหลาง มีทั้งความแค้นส่วนตัวและความแค้นระหว่างตระกูล”
แน่นอน
