ณประเภทนี้มีน้อยเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี ส่วนผู้ที่มีพลังวิญญาณมิติ ก็ไม่ได้ปรากฎตัวมาเป็นหมื่นปีแล้ว และแน่นอนว่าจีซานเหนียงก็คาดไม่ถึงเช่นกัน
“ปล่อยกลุ่มสหายของข้าซะ มิฉะนั้นเพียงข้ากระตุกข้อมือ คนที่โชคร้ายก็คือตัวเจ้าเอง” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“ศิษย์พี่จี!” เมื่อจีซานเหนียงต้องกลับกลายมาเป็นตัวประกันเสียเอง บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องของนางต่างก็ตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง
แน่นอนว่าจีซานเหนียงคิดว่าชีวิตของตนมีค่ามากกว่าผู้อื่นเป็นเท่าทวี นางกล่าว “จะให้ปล่อยคนของเจ้าไปก็ย่อมได้ เพียงแต่เจ้าก็จะต้องปล่อยข้าเช่นกัน มิฉะนั้นพวกข้าก็จะไม่ปล่อยคนของเจ้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”
จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ได้ปล่อยตัวประกันอย่างพร้อมเพรียงกัน เมื่อจีซานเหนียงได้รับอิสรภาพกลับคืนมาแล้ว นางก็เริ่มโจมตีมู่เฉียนซีด้วยความดุเดือดในทันที
“ไปตายซะ!”
มู่เฉียนซีหลบหลีกการโจมตีอีกครา ความเร็วในการหลบหลีกนั้นรวดเร็วเสียยิ่งกว่าสายฟ้า
จีซานเหนียงจ้องเขม็งไปยังมู่เฉียนซีอย่างไม่ลดละ เจ้าเด็กวิปริตนี่มีของดีอยู่ในมือขนาดนั้น นางจะต้องชิงมาครอบครองเองให้จงได้
“จะยืนบื้อกันอยู่ทำไม? รีบไป
