หนึ่ง!
ยามผลักบานประตูออกแล้ว ก็มีประกายกระบี่วาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว คมกระบี่ได้มุ่งมายังหลังมือของมู่เฉียนซี
หากไม่ใช่เพราะมู่เฉียนซีสามารถหลบหลีกได้รวดเร็วพอละก็ กระบี่เล่มนั้นคงจะฟันมือของมู่เฉียนซีจนขาดเป็นสองท่อนไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อมู่เฉียนซีเหลียวหลังกลับไปมอง นางก็พบว่ามีกลุ่มคนท่าทางน่าเกรงขามกำลังเดินเข้ามา
“ปฏิกิริยาของเจ้าไม่เลวเลย เพียงแต่เมื่อพวกเราได้ค้นพบสถานที่แห่งนี้แล้ว พวกเราก็ไม่อยากให้ผู้ใดมายึดครองที่นี่ หากพวกเจ้าสามารถตั้งรับการโจมตีของข้าได้ เช่นนั้นข้าก็จะไว้ชีวิตพวกเจ้าสักคราเป็นเช่นไร?”
ราวกับการที่ไว้ชีวิตพวกเขาจะเป็นความเมตตากรุณาอันใหญ่หลวงก็มิปาน!
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ามาถึงที่นี่ก่อนพวกเจ้า พวกเจ้าไม่เข้าใจเรื่องมาก่อนมาทีหลังหรืออย่างไร?”
“แน่นอนว่าข้าเข้าใจเรื่องมาก่อนมาหลังอยู่แล้ว เพียงแต่ผู้ใดแข็งแกร่ง ของล้ำค่าก็ควรตกเป็นของคนผู้นั้นไม่ใช่หรือ?”
“เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง! ผู้ใดแข็งแกร่ง ของล้ำค่าก็ควรตกเป็นของคนผู้นั้น! หากพวกเจ้าสามารถตั้งรับการโจมตีของข้าได้ การที่ข้าจะหลีกทางให้พวกเจ้าได้ครอบครองสิ่งของที่อยู่ข้างในทั้งหมด ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!”
ราวกับพวก
