ซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คราหน้าหากยังไม่ฟังคำชี้แนะของข้าอีก พวกเจ้าก็ไสหัวไป ก่อสิ่งใดไว้ก็จัดการกันเอาเอง!”
“ผู้นำมู่โปรดวางใจ! หลังจากนี้พวกเราจะเชื่อฟังท่าน หากท่านสั่งให้ไปซ้าย พวกเราย่อมไม่ไปขวาอย่างแน่นอน!”
“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! พวกเราสำนักผิดแล้ว! คราหน้าจะไม่หุนหันพลันแล่นอีก”
“……”
แต่ละคนต่างพากันกล่าวขออภัย คนของสำนักวารีเมฆากล่าว “ศิษย์พี่สุ่ยโหรว พวกเรา…พวกเราควรเข้าไปขออภัยหรือไม่!หากผู้นำมู่ไม่สนใจใยดีแล้ว ด้วยกำลังของพวกเรา สถานที่อย่างซากปรักหักพังหนานหลิงก็นับว่าอันตรายมาก”
สุ่ยโหรวกล่าว “อืม!”
“ฮือ ฮือ ฮือ! เป็นความผิดของข้าเอง ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหลาย โปรดให้อภัยข้าด้วย” พลันนั้นน้ำตาของสุ่ยโหรวก็ราวกับสั่งได้ก็มิปาน คิดจะร้องก็ร้องออกมาได้น่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง
“หากแม่นางมู่ไม่ชอบข้า ข้าก็จะไปเอง! เพียงแต่ข้าไม่อยากทำให้ศิษย์สำนักวารีเมฆาคนอื่น ๆ ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย แม่นางมู่โปรดเมตตาพวกเขาด้วย” นางขอร้องอ้อนวอนได้น่าเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าอยากไปก็ตามใจเจ้า! ดีกว่ามาร้องไห้คร่ำครวญสร้างความน่ารำคาญอยู่ตรงนี้ เจ้าว่าหรือไม่?”
มู
