มู่เฉียนซีเรียก “ศิษย์พี่!”
ผลลัพธ์ที่ได้คือ คำพูดสองคำนี้ทำให้สีหน้าของฉู่หลีพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้น
ผู้คนรอบข้างต่างก็รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ จึงไม่กล้าเอ่ยปากส่งเสียงใดออกมา จากนั้นฉู่หลีก็ยื่นของรางวัลให้มู่เฉียนซี ก่อนที่ร่างในชุดดำนั้นจะเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็อันตรธานหายไป!
รวดเร็วยิ่งนัก!
ทุกคนล้วนแต่เผยสีหน้างุนงงออกมา นี่มันอะไรกัน!
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “สาวน้อย ฉู่หลียอมรับเจ้าเช่นนี้ ท่านเจ้าสำนักจะต้องชอบเจ้ามากแน่นอน รอให้ท่านเจ้าสำนักออกจากการเก็บตัวฝึกบำเพ็ญก่อน แล้วเจ้าก็จะได้คารวะท่านอาจารย์อย่างเป็นทางการแล้ว”
“เจ้าหนุ่มนั่นก็เป็นคนเย็นชาเช่นนี้นี่แหละ เจ้าอย่าได้ถือสาเลยนะ!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “อืม! ข้าไม่ถือสาเจ้าค่ะ”
ได้กลายเป็นศิษย์ของท่านเจ้าสำนักและได้รู้จักกับหัวหน้าศิษย์ของท่านเจ้าสำนักเช่นนี้ วันนี้นับว่าเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก ส่วนเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จู่ ๆ ศิษย์พี่ท่านนั้นก็เผยสีหน้าเย็นชาออกมาอย่างลึกลับ มู่เฉียนซีไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
หลังจากที่การประลองได้ปิดฉากลง มู่เฉียนซีก็กลับไปพักผ่อน
และฉู่หลีที่จู่ ๆ ก็หายตัวไปนั้น ตอนนี้เขายืนมองดูทะเลสาบอันเงียบสงบอยู่บนยอดเขา เขารู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างแปลกประหลาด
สายลมพัดไสวมาเป็นระลอก ๆ เขาเองก็ไม่ได้สังเกตเลยว่า ใบหูของเขาในตอนนี้แดงก่ำขึ้นแล้ว
เขากล่าวเสียงต่ำว่า “ศิษย์น้อ
