สีหน้าของฮวาเจี้ยนเคร่งขรึมขึ้น เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าจะต่อสู้อย่างสุดกำลังความสามารถที่มี
ระดับพลังวิญญาณห่างชั้นกันมาก ฮวาเจี้ยนยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งเปลืองแรง
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงของบางอย่างที่มู่เฉียนซีมอบให้ ดังนั้นเขาจึงกินยาลูกกลอนเข้าไปเพื่อไม่ให้ศิษย์พี่ที่เข้าสำนักในก่อนเขาเหล่านั้นมาดูถูกเหยียดหยามเขาได้
หลังจากที่กินยาลูกกลอนเข้าไป ฮวาเจี้ยนก็รู้สึกตกใจมาก เขาคิดว่าตนเองต้องพยายามอย่างหนักถึงจะทะลวงพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิได้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นก็คือ…
เขาทะลวงพลังวิญญาณได้แล้ว และยังทะลวงได้อย่างง่ายดายอีกด้วย
ฮวาเจี้ยนกล่าว “ข้าอยากรับการสั่งสอนจากศิษย์พี่เสียแล้วสิ”
ศิษย์น้องมู่บอกเอาไว้ว่าต้องต่อสู้! ต่อสู้อย่างสุดชีวิต!
แต่ถ้าหากสู้ไม่ได้ก็ต้องทำให้คู่ต่อสู้เปลืองพลัง ทำให้คู่ต่อสู้เสียพลังให้มากที่สุด!
ก็ใครใช้ให้มู่เฉียนซีมอบยาลูกกลอนให้เขามากถึงเพียงนั้นกันเล่า
ปัง! คู่ต่อสู้ถูกฮวาเจี้ยนโจมตีจนกระเด็นลอยออกไปจากลานประลอง และพ่ายแพ้ไปในที่สุด
ศิษย์พี่ผู้นั้นไม่อาจยอมรับได้ เขาจึงตะโกนฟ้องว่า “ท่านผู้อาวุโส ข้าขอฟ้องร้อง เขาใช้ยาลูกกลอนบีบบังคับพลังวิญญาณให้เพิ่มขึ้นและเอาชนะข้า ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!”
ทุกคนส่งเสียงพูดคุยออกมา พวกเขาล้วนตกอยู่ในความโกลาหล จากนั้นก็มองไปที่เขาเป็นตาเดียว
ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามาสำนักในเอาชนะศิษย์คนเก่าได้เช่นนี้ต้องมีปัญหาใดเ
