ที่เขากำลังได้รับบาดเจ็บสาหัส จากนั้นก็เริ่มศึกษายาพิษ และใช่ยาพิษทดลองกับเขา อย่างไรเสีย หลังจากที่เขาใช้พิษอย่างมั่วซั่วก็ไม่รู้เลยว่าได้ทำให้เกิดพิษใหม่ใดขึ้นบ้าง และทรมานเขาต่อไปจนเป็นสภาพเช่นนี้
เมื่อได้ยินราชาพิษเล่าเรื่องนี้ออกมา สายตาของผู้อาวุโสท่านนั้นยิ่งน่าตกใจมากขึ้น
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านผู้อาวุโส เห็นแก่หน้าข้าสักหน่อยได้หรือไม่”
เขารู้ว่าหากไม่มีชายหนุ่มผู้นี้เขาก็คงจะตายไปอย่างน่าสังเวชแล้ว
เขาพยักหน้าเบา ๆ และจู่ ๆ มู่เฉียนซีก็เอาเข็มยาเข็มหนึ่งออกมา
ฉึก! ราชาพิษหนานหลิงไม่ได้ป้องกัน จึงโดนเข็มยาเข็มนี้เข้าเต็ม ๆ
เขาร้องเสียงหลง “อ๊า! นี่มันพิษอะไรอีก ขะ ข้า ข้าจะตายหรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ตายหรอก! มันเป็นพิษของเจ้าในแบบที่ข้าได้ปรับปรุงแล้ว เจ้าลองลิ้มรสมันดูสักหน่อยสิ”
“ว่ายังไงนะ?” ราชาพิษหนานหลิงร้องโหยหวนขึ้น ก่อนจะเป็นลมหมดสติไป
มู่เฉียนซีกล่าว “แบกเขาเข้าไป”
จากนั้นนางก็กล่าวกับคนอื่นว่า “วันนี้ยาลูกกลอนของหอหมอปีศาจลดครึ่งราคา หวังว่าทุกคนจะไม่พลาดส่วนลดนี้”
มีหม้อหลุนหุยอยู่ ตราบใดที่อยู่ในตระกูลโม่นี้ไม่มีทางที่จะขาดแคลนยาลูกกลอนแน่นอน อีกอย่างราคาก็ไม่แพง ราคาที่ลดครึ่งราคาเช่นนี้เหมาะที่จะซื้อเก็บไว้มาก
หลังจากที่หัวหน้าหอกล่าววาจาเช่นนี้ออกไป หอหมอปีศาจก็ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านผู้อาวุโส เชิญด้านใน! ร่างกายของท่านยังต้องได้
