จะเปิดหอโอสถเช่นกัน เพราะยาลูกกลอนมีความสำคัญต่อทุกคนมาก”
“แต่ตอนนี้หอโอสถในแดนซวนเทียนได้ผูกขาดการค้าหมดแล้ว นักปรุงยาล้วนแต่มีความเย่อหยิ่งในตัวเองทั้งสิ้น ยากที่จะเชิญมาได้ และข้าคนเดียวก็ไม่อาจหลอมยามากมายถึงเพียงนั้นได้”
“แม่นางมู่เองก็รู้ดีว่าร่างกายข้าไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้นาน อีกอย่างข้าก็มีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องทำ ข้าไม่เหมาะที่จะเป็นคู่หูร่วมทำการค้ากับแม่นางมู่หรอก”
มู่เฉียนซียืนขึ้นพลางกล่าวว่า “การค้ายาลูกกลอนถูกผูกขาดข้าไม่กลัว ทำลายไปซะก็สิ้นเรื่อง ข้าอยากสร้างหอโอสถที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ขึ้นในแดนซวนเทียนแห่งนี้”
โม่ซวนตกตะลึงขึ้น “แม่นางมู่ ไม่มีทางเป็นไปได้”
โชคดีที่คนผู้นี้คือโม่ซวนผู้มีความรู้ หากเป็นคนอื่นได้ยินคำพูดนี้ของนาง พวกเขาคงคิดว่านางคิดเพ้อฝันไปเป็นแน่
“เช่นนั้นเจ้าลองดูสิ่งนี้สิ” มู่เฉียนซีเอายาแผนปัจจุบันออกมา
โม่ซวนเห็นเช่นนี้ก็ตกใจผงะไปครู่หนึ่ง “นี่มันยาแผนปัจจุบัน แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่ นึกไม่ถึงว่ามันจะบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ ทำได้เช่นไรกัน?”
“ข้าใช้สิ่งนี้ช่วยเจ้าเอาไว้”
นางกล่าวต่อว่า “แล้วก็ยาลูกกลอน ปัญหาการขาดแคลนยาลูกกลอนในการเปิดหอโอสถ สิ่งนี้ช่วยได้ไม่น้อยเลย”
มู่เฉียนซีเอาหม้อยาหลุนหุยแห่งความตายออกมา ถ่ายเทพลังจิตเข้าไปให้มันได้ทำการหลอมยา
และเมื่อยาลูกกลอนถูกหลอมออกมาได้เป็นจำนวนมาก โม่ซวนก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้นอีกครั้ง
โม่ซวนเบิกตากว้างจ
