จแล้ว”
คุณชายโม่กล่าว “พลังของแม่นางมู่แข็งแกร่งมาก หากข้ามาคนเดียว เกรงว่าจะฆ่าดอกจิ่วโยวไป่ซวนนี้ไม่ได้แน่นอน”
หลังจากที่จัดการได้เรียบร้อย มู่เฉียนซีก็เริ่มแบ่งประโยชน์กัน นางตัดส่วนที่มีประโยชน์ของดอกจิ่วโยวไป่ซวนมา และแบ่งให้กับคุณชายโม่
“คุณชายกลับมาแล้ว!”
“เฉียนซี ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว”
มู่เฉียนซีกับคุณชายโม่กลับมาอย่างปลอดภัย พวกเขาก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
คุณชายโม่กล่าวว่า “ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว เรารีบออกไปจากที่นี่เถอะ! หากฟ้ามืดลงจะยิ่งอันตราย”
ทันทีที่พวกเขาออกมาจากหุบเขา กลุ่มคนชุดดำกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาขวางหน้าพวกเขา
ดวงตาของคนเหล่านี้เป็นประกายมาก พวกเขากล่าวว่า “ส่งของมีค่าของพวกเจ้าออกมาให้หมด…”
หนึ่งคนในนั้นเหลือบมองมู่เฉียนซี “โอ้! มอบหญิงสาวผู้นี้มาให้พวกข้าด้วย แล้วพวกข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”
คุณชายโม่ในฐานะที่เป็นผู้นำกลุ่ม กล่าวปฏิเสธคนกลุ่มนี้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่มีทาง พวกเจ้าหลีกทางไปเถอะ”
“เจ้าหน้าขาวผู้นี้ แม้ว่าจะซูบผอมไปหน่อย แต่หน้าตาก็ไม่เลวเลยนะ เช่นนั้นก็มาด้วยกันเลยก็แล้วกัน!”
นึกไม่ถึงเลยว่าคนเหล่านี้จะกล้าดูถูกเหยียดหยามคุณชายโม่เช่นนี้ องครักษ์เหล่านั้นก็โกรธเกรี้ยวขึ้นแล้ว “พวกเจ้าบังอาจ!”
“ในเมื่อพวกเจ้ารนหาที่ตาย เช่นนั้นก็ฆ่าพวกเจ้าก่อนก็แล้วกัน นอกจากหญิงสาวผู้นี้กับเจ้าหน้าขาวแล้ว คนอื่นฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว” หนึ่งในคนชุดดำออกคำสั่ง
ปัง
