ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่ ดังนั้นมู่เฉียนซีจึงชักกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณออกมา
“บัวแดงพิฆาต!”
“บัวแดงพิฆาต!”
“บัวแดงพิฆาต!”
บัวอัคคีสีแดงฉานสามดอกที่บานสะพรั่งเกือบจะพร้อม ๆ กัน พุ่งโจมตีไปที่งูสีเงินเหล่านั้น
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
พลังการทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว พลังธาตุอัคคีอันแข็งแกร่ง ทำให้งูสีเงินที่เหลืออยู่เหล่านั้นตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น
ช่างเป็นมนุษย์ที่น่ากลัวยิ่งนัก! งูสีเงินเหล่านั้นหวาดกลัวจนต้องล่าถอยกลับไป
ไม่เพียงแต่งูสีเงินเท่านั้นที่ตกตะลึงพรึงเพริดกับพลังความน่ากลัวของมู่เฉียนซี สหายร่วมกลุ่มของพวกเขาก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้นเช่นกัน
พวกเขาเบิกตากว้างจ้องมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความตกใจ หั่วห้าวหยู่กล่าว “พระเจ้า! ช่างเป็นพลังธาตุอัคคีและทักษะกระบี่ที่แข็งแกร่งยิ่งนัก กระบี่ของเจ้ายอดเยี่ยมไปเลย”
ทุกคนจ้องมองไปที่กระบี่ยาวที่ระเบิดพลังธาตุอัคคีเล่มนั้นด้วยสายตาที่เร่าร้อนแผดเผา ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก!
และสิ่งที่คุณชายโม่สนใจมากนั่นก็คือเศษเสี้ยวของพลังธาตุอัคคีที่หลงเหลืออยู่กลางอากาศ ในฐานะที่เป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังธาตุอัคคี เขารู้สึกได้ว่าพลังธาตุอัคคีอันแข็งแกร่งนี้ช่างน่ากลัวมาก
เขาตั้งสติให้จิตใจนิ่งสงบลง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “กำจัดไปเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นก็รีบเดินทางกันเถอะ จากตรงนี้ไปจุดหมายก็อีกไม่ไกลแล้ว”
หลังจากที่ผ่านอันตรายจากงูสีเงินเหล่านั้
