มู่เฉียนซีกล่าว “กินให้หมดเลย อย่าได้เกรงใจข้าเชียว”
หลิ่วซู่กินเข้าไปเพียงแค่เม็ดเดียวก็รู้สึกได้ว่าร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ เช่นนี้แล้วยังจำเป็นต้องกินทั้งขวดอีกเหรอ
เขาตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง เขาเป็นอัจฉริยะสำนักนอกของสำนักลั่วเยว่ที่เป็นถึงกองกำลังระดับสาม สถานะของเขาก็ไม่ได้ต่ำต้อย อีกทั้งเขาก็เคยกินยาลูกกลอนมาแล้วไม่น้อย แต่เขาไม่เคยพบเคยเห็นยาลูกกลอนใดที่คุณภาพดีเท่านี้มาก่อนเลย!
หลิ่วซู่ที่พลังวิญญาณฟื้นฟูกลับมาแล้วตอนนี้มีแรงฮึดสู้ขึ้นราวกับไก่เลือดร้อนก็มิปาน พลังวิญญาณหมดก็กินยาลูกกลอนเข้าไปใหม่
เขาผู้ที่หยิ่งยโสเช่นนี้ไม่ยอมให้ตัวเองพ่ายแพ้เด็ดขาด สุดท้ายเขาก็กินยาลูกกลอนไปจนหมดขวด แต่ก็ยังเอาชนะมู่เฉียนซีไม่ได้
และในตอนนี้เอง ในที่สุดพลังวิญญาณของมู่เฉียนซีก็ฟื้นฟูกลับมาถึงขั้นจักรพรรดิแห่งภูตระดับเจ็ดได้แล้ว
นางกล่าวถามว่า “ศิษย์พี่หลิ่ว ต้องการอีกสักขวดหรือไม่!”
เห็นแก่ที่เขาช่วยเป็นคู่ซ้อมให้นาง การมอบยาลูกกลอนตอบแทนเช่นนี้ไม่ได้นับว่าเป็นเรื่องลำบากอันใด
สายตาของหลิ่วซู่ผิดปกติไปแล้ว ความแข็งแกร่งของหญิงสาวผู้นี้ยากที่จะหยั่งถึงได้ และการที่นางต่อสู้กับเขามานานถึงเพียงนี้ ต้องเป็นเพราะความจงใจของนางแน่นอน
แม้ว่าเขาไม่อยากจะยอมรับมัน แต่ตอนนี้เขาจำใจต้องยอมรับในสิ่งนี้แล้ว
เพื่อหาทางออกให้ตัวเอง เขาจึงกล่าวว่า “เรารีบมาจบการประลองในครั้งนี้กันเถอะ! ให้ศิษย์พี่
