“พี่ใหญ่! คนพวกนั้นฟื้นแล้วขอรับ” จางฉงมารายงาน
มู่เฉียนซีกล่าว “ฟื้นแล้วก็ให้พวกเขาจ่ายค่ารักษามา แล้วค่อยโยนลงภูเขาไป”
ฮะ! จางฉงอุทานขึ้นด้วยความตกใจ
“หากพวกนั้นไม่ยอมจะทำเช่นไรล่ะขอรับ?” จางฉงกล่าวถาม
“ข้าใช้ให้ไปเก็บสมุนไพรเพียงไม่กี่วัน พวกเจ้าก็ลืมไปแล้วเหรอว่าโจรเขาทำเช่นไรกัน หากไม่ยอมจ่าย พวกเจ้าคิดไม่ออกเหรอว่าจะต้องทำเช่นไร ยังจะต้องให้ข้าสอนอีกเหรอ?”
“ฮี่ ๆ ๆ! พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจแล้ว”
เมื่อจางฉงกลับมาหาศิษย์ในสำนักเหล่านั้น เขาก็กล่าวว่า “พี่ใหญ่ของพวกข้าช่วยชีวิตพวกเจ้าเอาไว้ ใช่ว่าจะช่วยฟรี ๆ ส่งของล้ำค่าของพวกเจ้าออกมาให้หมด”
ศิษย์พี่หลิวกล่าว “พวกเจ้าช่วยพวกข้าเอาไว้ ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก การตอบแทนเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว แต่หากจะเอาทั้งหมด มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ”
“พวกเจ้าพูดไร้สาระมากเกินไปแล้ว ที่ยังเหลือเสื้อผ้าให้พวกเจ้าสวมใส่ก็นับว่าพวกข้าใจดีกับพวกเจ้ามากแล้ว หากพวกเจ้ายังดื้อรั้นอยู่อีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ” จางฉงข่มขู่ด้วยน้ำเสียงดุดัน
ศิษย์น้องหลี่ผู้นั้นตกใจจนร้องไห้ออกมา นางปาดน้ำตาพลางกล่าวว่า “พวกเจ้า…พวกเจ้ากลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้วไม่ใช่หรอกเหรอ เหตุใดถึงยังปล้นกันเช่นนี้อีก!”
จางฉงกล่าว “นี่พวกข้าแค่จะเก็บค่ารักษาก็เท่านั้น ปล้นอะไรกัน?”
“แม้จะเป็นการปล้น แต่ก็ปล้นคนรวยมาช่วยคนจน ศิษย์สำนักอย่างพวกเจ้าร่ำรวยกันมากไม่ใช่หรอกเหรอ?”
“จะให้หรือไม่ให้พวกเ
