มือนกัน ดูท่าทางแล้วมาจากสำนักเดียวกันแน่นอน
ในขณะที่กำลังต่อสู้อยู่นั้น จางฉงก็กำลังจะพ่ายแพ้แล้ว
ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังคนหนึ่งกล่าวว่า “พี่ใหญ่! พวกเราจะลงมือเลยหรือไม่ขอรับ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “รอก่อน! แม้ว่าพลังของพวกนั้นจะไม่เลวเลย แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาฆ่า ไม่ตายหรอก”
มู่เฉียนซีมองไปด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ เสียง ฉึก! ดังขึ้นเสียงหนึ่ง จางฉงถูกคมกระบี่เล่มหนึ่งแทงเข้าแล้ว
ตุบ! จางฉงล้มลงไปกับพื้น
“ศิษย์พี่หลิวช่างเก่งกาจยิ่งนัก!”
“ศิษย์พี่หลิวสมกับที่จะได้เป็นอัจฉริยะในสำนักในจริง ๆ ความแข็งแกร่งนี้ เหล่าบรรดาศิษย์สำนักนอกไม่มีทางเทียบได้แน่นอน”
“……”
เมื่อศิษย์พี่หลิวผู้นี้ชนะ ศิษย์น้องชายและศิษย์น้องหญิงทุกคนต่างห้อมล้อมเขาและกล่าวด้วยความชื่นชม
ศิษย์พี่หลิวผู้นั้นยิ้มอย่างถ่อมตัวพลางกล่าวว่า “ก็ธรรมดาทั่วไปเท่านั้นเอง ไม่ได้เก่งกาจอะไรอย่างที่พวกเจ้าว่าสักหน่อย! เป็นเพราะโจรพวกนี้อ่อนแอมากกว่าต่างหากล่ะ”
จางฉงกล่าว “พวกเจ้าจะเอายังไงกันแน่ ข้าไปล่วงเกินหาเรื่องพวกเจ้าตั้งแต่ตอนไหนกัน?”
หญิงสาวผู้หนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าไม่ได้ล่วงเกินหรือหาเรื่องอะไรพวกข้าหรอก แต่พวกเจ้าทำตัวเป็นอันธพาลไปทั่ว คนเขารู้กันทั่ว แต่เพียงแค่รางวัลน้อยเกินไป พวกข้าคร้านจะลงมือ”
“บังเอิญพวกเรามีภารกิจหนึ่งจะต้องทำแถว ๆ นี้ ก็เลยผ่านมาจัดการพวกเจ้าซะเลย เพื่อไม่ให้พวกเจ้าไปทำตัวอันธพาลรังแกคนอื่นอีก
