จรกลุ่มนั้นชอบคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลของพวกเขามาก และแน่นอนว่าพวกเขาไม่ยอมแต่งงานกับหัวหน้าโจรนั้น แต่พวกเขาไม่กล้าล่วงเกินหัวหน้าโจร จึงได้หาหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดีไปเป็นตัวแทน แต่บังเอิญไปเจอนายท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ ดังนั้นจึงคิดให้นายท่านเป็นตัวแทน”
อู๋ตี้กล่าว “คนพวกนั้นช่างน่ารังเกียจเกินไปแล้ว ไม่ถามนายท่านสักคำว่ายอมเป็นตัวแทนหรือไม่ อีกทั้งยังจะให้นายท่านไปแต่งงานกับหัวหน้าโจรนั่นอีก! นายท่าน เราจะสู้กับพวกมันเลยดีหรือไม่”
มู่เฉียนซีกล่าว “พักผ่อนก่อนสักวัน แม้จะมีพวกเจ้าอยู่ แต่ตอนนี้ร่างกายของข้ายังไม่ฟื้นฟูกลับมาหายดี วันพรุ่ง อาการของข้าน่าจะดีขึ้นมาก ข้าก็อยากเห็นหน้าหัวหน้าโจรนั่นเหมือนกัน”
อู๋ตี้กับเสี่ยวหงกล่าว “ตกลง! เช่นนั้นนายท่านพักผ่อนเถอะขอรับ!”
เช้าวันต่อมา มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาเพราะเสียงที่ดังจอแจ
จากนั้นก็ถูกจับตัวยัดเข้าเสลี่ยง ผู้นำตระกูลหวังผู้นั้นยังกล่าวด้วยเหตุผลว่า “แม่นางรูปร่างหน้าตางดงามเช่นนี้ เจ้าจะต้องมีความสุขแน่นอน เมื่อได้ดิบได้ดีแล้ว อย่าลืมความดีของตระกูลข้าล่ะ!”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอนกายพิงพักผ่อนไป
เสลี่ยงนี้ออกจากเขตเมือง และมุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาลึก
น้ำเสียงอันหยาบกระด้างดังขึ้น “ใคร?”
“พวกเราเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลหวัง มาครั้งนี้ก็เพื่อมาส่งตัวภรรยาให้กับท่านหัวหน้าของพวกเจ้า รีบไปรายงานหัวหน้าพวกเจ้ามารับตัวภร
