มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่เป็นไรท่านปู่ แค่ปรุงยาไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอะไร! ตอนนี้ข้าเริ่มปรุงได้ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี”
ในขณะที่กำลังจะเริ่มสัมผัสกับคำสาป จู่ ๆ สัตว์วิญญาณน้อยนั้นก็เกิดอาการขัดขืน ดิ้นรนขึ้นทันที
มันจับท่านปู่ตงหวงไว้ไม่ยอมปล่อย
ท่านปู่ตงหวงกล่าวว่า “ไม่ต้องกลัว!”
“ฮือ ๆ ๆ!” สัตว์วิญญาณน้อยตัวนั้นยังคงดิ้นรนขัดขืน
มู่เฉียนซีตกใจผงะไปเล็กน้อย “เป็นอะไรไปล่ะ หรือว่าคำสาปกำเริบขึ้นอีกแล้ว ท่านปู่ตงหวง…”
ท่านปู่ตงหวงตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา
“ซีเอ๋อร์ คำสาปที่คนของเผ่าคำสาปสาป มีเพียงผู้ที่มีสายเลือดเผ่าคำสาปเท่านั้นที่จะสามารถแก้คำสาปได้! หากคนอื่นฝืนแก้คำสาป ก็จะถูกพลังของมันสะท้อนกลับเอาได้”
“ข้ามันช่างเป็นตาเฒ่าที่โง่เขลายิ่งนัก! ตื่นเต้นดีใจจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ข้า…ข้าจะให้เจ้าแก้คำสาปนี้ได้อย่างไรกันเล่า”
มู่เฉียนซีได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึงไป นางไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ
แต่ครั้งก่อนที่นางแก้คำสาปให้อารอง ก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย!
ท่านปู่ตงหวงกล่าว “ซีเอ๋อร์ เอาคัมภีร์หมื่นคำสาปของเผ่ามังกรเล่มนั้นให้ข้า ข้าจะทำให้มันสำเร็จเอง”
มู่เฉียนซีกล่าว “ท่านปู่ตงหวง ไม่ทันแล้ว! ต่อให้ทัน ท่านก็จะถูกพลังสะท้อนกลับได้”
“ข้าก็อายุปูนนี้แล้ว ไม่เป็นไร! เจ้ายังอยู่ในวัยเยาว์ ข้าจะไม่ยอมทำผิดต่อพ่อของเจ้าอีกเป็นอันขาด”
“ข้าไม่มีทางยอมมอบคัมภีร์หมื่นคำ
