หัวหน้าแคว้นเทพฟ้านอินกล่าว “แม่นางมู่ เจ้ามีความสามารถพอที่จะเป็นเจ้านายของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ได้ ทำให้พิฆาตวิญญาณออกจากร่างรั่วเฉิน แล้วข้าจะพารั่วเฉินกลับไป”
“รั่วเฉินเองก็หวังจะให้แม่นางมู่เป็นเจ้านายของกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์เช่นกัน มิเช่นนั้นเขาคงจะไม่ใช้กำลังสุดท้ายของเขาช่วยเจ้าหรอก มีพลังธาตุอัคคีที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ฝีมือการปรุงยาของเจ้าก็จะก้าวหน้าขึ้น”
มู่เฉียนซียังคงมองพิฆาตวิญญาณด้วยสีหน้าที่เย็นชา พิฆาตวิญญาณยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่อยากฆ่าข้าที่เป็นฆาตกร เพื่อแก้แค้นให้อินรั่วเฉินเหรอ พลังธาตุอัคคีที่เจ้าต้องการที่สุด เจ้าไม่อยากได้มันแล้วเหรอ?”
“เจ้าเป็นถึงปรุงยาเชียวนะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พิฆาตวิญญาณ เจ้าอย่าได้ท้าทายความอดทนของข้า”
“เช่นนั้นเจ้าก็ฆ่าข้า ทำลายข้าซะสิ!” พิฆาตวิญญาณยังคงยิ้มพลางกล่าว
รอยยิ้มที่ชั่วร้ายนั้นไม่เหมาะกับใบหน้านี้ของอินรั่วเฉินเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงดูดี
มู่เฉียนซีกล่าว “มังกรวารี ข้าไม่อยากเห็นหน้าพิฆาตวิญญาณ ฆ่าเขาซะ”
“ฮือ ๆ ๆ นายท่าน…” มังกรเพลิงเป็นคนเดียวที่ร้องไห้ออกมา
มันกับพิฆาตวิญญาณเกิดมาด้วยกัน แม้ทั้งสองจะไม่ลงรอยกัน แต่ก็ทำใจเห็นผู้ที่เกิดมาด้วยกันเช่นนี้ตายไปต่อหน้าต่อตาไปได้
มังกรวารีกล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า “นายท่าน ตอนนี้พลังของข้าหมดสิ้นแล้ว ไม่อาจช่วยนายท่านได้ ได้โปรดนายท่านล
