“เมื่อข้าเข้าสู่การหลับใหล ข้าไม่รู้ว่านานเพียงใดกว่าที่ข้าจะตื่นขึ้นมา บางทีอาจจะตื่นขึ้นมาเร็วก็ได้! และหลังจากที่ข้าตื่นขึ้นมาแล้ว ข้าก็จะไม่ใช่ข้าอีกต่อไป”
“ฉะนั้น หลังจากที่ข้าหลับไป เจ้าจะต้องรีบใช้กระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณฆ่าข้าซะ”
“สิ่งเดียวในโลกนี้ที่สามารถฆ่าข้าได้โดยสมบูรณ์นั่นก็คือมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์…”
มู่เฉียนเข้าไปใกล้เขา และจูบริมฝีปาก ปิดกั้นคำพูดของเขาเอาไว้!
เจ้าหมอนี่มักจะใช้วิธีนี้จัดการกับนางเสมอ นางก็ทำได้เช่นกัน!
ไม่อยากฟัง! มันเหมือนกับว่าเป็นคำกล่าวอำลาสุดท้ายของเขา นางไม่อยากฟังแม้แต่น้อย
เค็ม!
จิ่วเยี่ยรับรู้ได้ถึงรสชาติเค็มและฝาดที่เล็ดลอดเข้ามาทางมุมปากของเขา หัวใจของเขารู้สึกสั่นไหวเล็กน้อย
เขากอดผู้หญิงที่กำลังจูบเขาตอนนี้เอาไว้แน่น อาลัยอาวรณ์ไม่อยากแยกจากนางไปเช่นนี้
ตุบ! ครั้นแล้ว จิ่วเยี่ยก็ได้หลับใหลไป เขานอนหลับไปด้วยท่าทางที่สงบมาก มากจนจินตนาการไม่ออกว่าภาพที่เขาเปรียบดั่งเทพมารในเมื่อครู่นี้เป็นเช่นไร
ริมฝีปากของมู่เฉียนซีแยกออกจากริมฝีปากอันเย็นยะเยือกนั้น
นางมองจิ่วเยี่ยและกล่าวเสียงขรึมว่า “จิ่วเยี่ย ข้าไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ของเจ้า จะให้ข้าเห็นด้วยได้อย่างไรกันเล่า?”
“ข้าจะรอให้เจ้าตื่นขึ้นมา ต่อให้จะต้องถูกทำลายไปด้วยกันข้าก็ยอม แต่หากจะให้ข้าฆ่าเจ้า ข้าทำไม่ได้จริง ๆ”
กระบี่สีแดงเลือดโจมตีมา และพุ่งเป้าไปที่จิ่วเยี่ย!
ร่างของมู่เฉี
